donderdag 29 september 2016

Tussen Mabon en Michaël

Al eeuwenlang wordt bij allerlei culturen en volkeren
de dankbaarheid voor een goede oogst
aan het einde van de zomertijd
uitbundig gevierd.

Zo vierden de Kelten op het moment waarop dag en nacht even lang zijn Mabon.
Op Vrijescholen viert men het Michaëlsfeest.
Weliswaar beiden op een andere dag,
maar vlak bij elkaar, en met ongeveer gelijke inhoud.

Dat het uitroeien van een ‘heidens’ oogstfeest, zoals Mabon, geen optie was,
ontdekten de katholieke kerkvaderen tijdens de kerstening van de Keltische volken.
Die daarom vervolgens (heel slim) besloten
het traditionele en eeuwenoude oogstfeest aan het einde van september
om te toveren tot het feest van Sint Michael, de strijder tegen de draak
en beschermer van de kerk.


Michaelmas werd het genoemd, een afkorting van St. Michael’s Mass,
naar de mis, waarop St. Michaël op 29 september geëerd werd.
Omdat de dag van St. Michaël dichtbij de herfstequinox ligt wordt
het Michaëlsfeest ook vaak geassocieerd met het begin van de herfst.

Er zijn talloze verhalen en legenden over Sint Michaël.
Ook in de schilder- en beeldhouwkunst zijn er vele afbeeldingen
terug te vinden van Michaël, met zijn zwaard en de verslagen draak.


De éne keer vieren wij hier, in onze Villa, een bescheiden oogstfeest met Mabon,
de ándere keer doen we dat tijdens het Michaëlsfeest, zoals vandaag.
Net even, zoals het uitkomt ;o)
Beide tradities zijn me zeer dierbaar,
vanwege hun herkomst, rituelen en inhoud!


Het Michaëlsfeest heeft, naast het element van dankbaarheid
voor de goede gaven van het afgelopen jaar,
nog een interessant element:
het afwegen van goed en kwaad en de strijd tegen de negatieve krachten.
Daar staat het beeld van die die draak voor!

Dat kan natuurlijk allereerst een ‘draak’ in jezelf zijn..
Die valkuilen waar je altijd in blijft denderen, of
die ene eigenschap waar je zo lastig mee om kunt gaan..


Maar het kunnen net zo goed ‘draken’ zijn, die van buitenaf komen..
Mensen in je omgeving, lastige situaties, dingen die tegen zitten..
Hoe ga je daar mee om?
Wat onderneem je, hoeveel moed heb je om het aan te gaan?


 Michaël kan ons helpen om je hiervan bewust te worden,
en om de ‘strijd’ hiermee aan te gaan.

Het beeld van deze aarstengel kan je ondersteunen
om moeilijke opgaven niet uit de weg te gaan,
maar om ze tegemoet te treden, én te verslaan..!
Het feest van Michaël is dan ook een feest van moed en moedskrachten!


Maar, ook Michaël heeft het element van dankbaarheid in zich…
Als je terug kijkt, kun je misschien toch dankbaarheid voelen
voor wat een moeilijke tijd in je leven je gebracht heeft..
Of de dankbaarheid voor mensen om je heen,
die je steunden en er voor je waren (of zijn)..



Mooi vind ik het, die rituelen, die dit bijzondere moment in het jaar markeren!

Mijn lievelingslied van dit feest is 
'Michaelmas Time'.
Helaas vond ik nergens een opname om hier te delen,
daarom de tekst als afsluiter ;o)


Ik wens iedereen een mooi Michaëlsfeest toe!!


maandag 26 september 2016

Rijkdom van de herfst

De rijkdom van de herfst...


Niet meer en niet minder
dan de ultieme belofte
van nieuw leven!


Al deze bijzondere


heerlijke


kleurrijke


en gezonde vruchten


die ik hier in de duinen
gewoon óveral tegen kom


zijn eigenlijk alleen maar
de leuk verpakte zaadjes


voor weer een nieuwe seizoen ;o)


Mooi om te zien dat de natuur
zich aan het klaarmaken is
voor een ‘nieuwe ronde’!

En… vooral ook érg lekker ;o)


PLUK DE DAG!


zaterdag 24 september 2016

Prinsjesdag 2016

Traditie en politiek ontmoetten elkaar afgelopen dinsdag op Prinsjesdag…
en tot mijn grote geluk
mocht ik deze belevenis
dit jaar van héél dichtbij meemaken!

Zeeland was dit jaar uitgenodigd om
(in het kader van het Prinsjesfestival)
mensen te leveren voor de Erewacht
die in Den Haag de route van de Glazen Koets begeleidt.


In alle vroegte waren er daarom al vier bussen
vol mensen in streekdracht vanuit het Zeeuwse land op weg naar Den Haag vertrokken.
 Het leek wel een schoolreisje ;o)


Het werd een dag om niet snel te vergeten!

De enorme diversiteit van ál die Zeeuwse streekdrachten daar in het Haagse..
Ik voelde me enorm trots om hier als Zeeuwse te mogen lopen!

En... bij de toeschouwers riep het vaak de nodige verbazing en vragen op
;o)
Ze konden haast niet begrijpen dat ál die mensen
uit Zeeland afkomstig waren..!!


Maar.. wat wil je;
Schouwen Duiveland en Tholen;
Noord- en Zuid Beveland;
Walcheren: Arnemuiden, Westkapelle, Nieuw- en St Joosland;
Axel en Cadzand..
ieder met zijn eígen dracht!
Wat een enorme diversiteit!

Na de koffie met lekkers in het Provinciehuis


en een laatste check up


gingen we onderweg naar onze plaats in de route.

Het leverde bijzondere plaatjes op ;o)








Twee dames stonden aan de kant van de straat naar onze stoet te kijken.
De ene zei vol bewondering: “Móói hè!!”
De andere dame vertrok geen spier en zei,
terwijl ze naar de stoet bleef kijken:
Ja, maar ook hééél lelijke..!”
;o)

Eenmaal in de Lange Houtstraat aangekomen
namen we onze plaats in de Erewacht in
en was het wachten op de komst van de parade
en de Glazen Koets met daarin de Koning en Koningin.



Tijdens de parade mochten wij geen foto’s maken..
dat is wel logisch, maar ook jammer…

Tijdens het wachten waren er leuke gesprekken met de toeschouwers
die zeer geïnteresseerd waren in onze prachtige kledij!


Voor een kleine impressie kun je ook de uitzendingvan Omroep Zeeland bekijken;
zij volgende ónze vrijwilligers Betty, Arianne en Iris met de camera.
Drie generaties op Prinsjedag (oma, moeder en (klein-)dochter) is natuurlijk wel héél bijzonder ;o)


En hoe ík het zelf beleefde?

Echt machtig indrukwekkend!!

De enorme hoeveelheid bereden paarden, die op nog geen meter voorbij denderen..
De vele militairen, en ook de groep met veteranen
maakten veel indruk...

Foto Internet

En dan de koetsen, die super-dicht voorbij komen.
Met natuurlijk de schitterende Glazen Koets met de Koning en Koningin als hoogtepunt!

Foto Internet

Nog nooit zag ik ze zó dichtbij…
ik kon haast in Maxima’s neusgaten kijken ;o)

Na het einde van de happening
liepen wij in de stoet weer terug naar het provinciehuis
waar we uitgenodigd waren voor een heerlijke lunch.

En daarna?
Hup, in de bus,
weer terug naar de rust van Zeeland!


Wat een geweldige dag was dit!
Om nog lang van na te genieten!!


zondag 18 september 2016

Het avontuur van Nino

Tjonge, wat een vréselijke dagen hebben we achter de rug! Donderdagochtend kwam onze Nino niet, zoals gewoonlijk, vrolijk miauwend naar ons bed om duidelijk te maken dat het tijd voor brokjes was.. Het bleef stil, en dat vond ik al vreemd, want normaal komt hij ons áltijd wakker maken. Lily was er wel, zij zat keurig te wachten bij de etensbakjes in de keuken. En nee, ze wist ook niet waar haar kattenbroertje was.. ;o)!


Die héle ochtend bleef ik naar hem uitkijken maar.. geen Nino. Iemand anders is dan misschien niet meteen ongerust, maar bij mij gingen meteen alle alarmbellen ringen. Ik liep een paar rondjes zoekend en roepend door de buurt; vroeg buren of ze hem soms gezien hadden maar.. helemaal niks geen Nino!

Nou is Nino een jonge kater en de meesten reacties waren dan ook dat hij vást gewoon een nachtje op stap was, en dat hij vást de volgende morgen weer thuis zou zijn!

Maar ook donderdagmorgen geen Nino..

En… vrijdagmorgen.. géén Nino :(



Inmiddels maakten we ons állemaal grote zorgen om onze naïeve en ietwat schuwe kater, vooral ook de kids. De meest gruwelijke scenario’s waren inmiddels de revue gepasseerd plus bijbehorende tranendallen. Was hij misschien aangereden.. overreden… meegenomen… ergens opgesloten? En zouden we hem ooit nog levend terug zien? Ik was zelfs die vrijdag naar een garageplein in de buurt geweest, en had bij alle boxen Nino’s naam geroepen, in de hoop misschien gemiauw te horen…


Omdat Nino zaterdagochtend tot ons grote verdriet nog steeds niet verschenen was, besloten we hem nu officieel als vermist op te geven bij Amivedi. Ook maakten we een postertje, wat we op diverse Facebookpagina’s plaatsten. Tussendoor probeerde ik gewoon alles te doen, wat ik normaal ook doe.. maar door de gedachte aan het hoogstwaarschijnlijke verlies van onze lieve kat lukte niets, en was ik compleet van de wap!


Zaterdagmiddag vroeg de Stuurman of ik zin had in een fietstochtje naar Veere. Maar nee, ik kon me er nu niet toe zetten om ‘zomaar’ iets leuks te gaan ondernemen nu onze Nino kwijt was… Toen hij vertrokken was besloot ik het ‘vermist-postertje’ uit te printen en te gaan flyeren in de buurt. Er zijn genoeg mensen die niet op Facebook zitten en wie weet, hadden iemand hem wel gezien! Ik was nog maar net terug van mijn ronde toen de bel ging en er een onbekende vrouw aan de deur stond, mét het foldertje over Nino in haar handen.. “Hallo”, zei, ze ietwat opgewonden, “ik ben de nieuwe overbuurvrouw. En wij denken dat jullie vermiste kat misschien wel bij ons in huis zit!!”


Wat bleek? De afgelopen drie nachten hadden zij en haar man ’s nachts gestommel beneden gehoord. Er bleken wat plantjes op de grond gegooid te zijn van de vensterbank. En ze zagen sporen van pootjes tegen de ramen. En deze ochtend vonden ze zelfs kattepies op de vloer! Maar… een kat konden ze niet vinden! “Kom maar zoeken als je wil”, zei de nieuwe overbuuf, “maar we weten niet zeker of hij er nog zit hoor!” Nou, ik rénde zowat naar hun huis toe, de doos met kattenbrokjes snel mee gegrist.

Eenmaal binnen bleek dat de nieuwe overburen nog middenin hun verbouwing/verhuizing zaten. Overal lag klusmateriaal en stonden verhuisdozen. Hun vrolijke hondje kwam gezellig blaffend meezoeken. En de tuindeur stond gewoon open. Een gevoel van moedeloosheid zakte over me heen toen ik dit zag. Hier zou Nino toch niet zitten? Als dat zo was, dan had hij gewoon naar buiten kunnen lopen? Het bleek dat er ook een kattenluikje in de deur zat. Maar, dat stond open ‘van buiten naar binnen’ en dicht ‘van binnen naar buiten’. Stel nu, dat Nino 's nachts naar binnen was geglipt via dat kattenluik, dan had hij er niet meer door terug naar buiten gekund.


 “Kijk maar waar je wil hoor”, zei de nieuwe buuf. “Onder de banken en kasten misschien?”  Al roepend zocht ik onder hun meubels, schudde met het kattenvoer, maar.. geen kat natuurlijk. Toen ik me afvroeg waarheen hij zou kunnen als hij door de achterdeur naar buiten was gevlucht, liepen we samen de tuin in om daar te kijken. En terwijl we daar rondliepen riep de buurman, die binnen was gebleven, ineens: “Ik hoor een kat miauwen!”


Wij snel naar binnen, ik roepen… en in de stilte die daarop volgde hoorden we heel zachtjes een miauwtje van een kat! Het geluid kwam vanuit een nis waarin een kastje stond en wat verder helemaal opgevuld was met een enorme hoeveelheid hout, planken, platen, verhuisdozen en isolatiemateriaal.

En terwijl ik op mijn knieën viel en Nino’s naam bleef roepen begonnen de buren snel met het weghalen van ál die materialen. Ik kon alleen maar roepen, en voelde me vanbinnen zó ontzettend opgelucht, dat valt met geen pen te beschrijven!! Hier zat een kat!!!
Toen de laatste plaat isolatiemateriaal eenmaal wat verschoven kon worden zagen we in het holletje onder de verwarming een zielig kattenkopje verschijnen: Nino!!!


Mensenlief, jullie kunnen je niet voorstellen hóe blij en opgelucht ik was.. ik was compleet in tranen van blijdschap!! Nino ging in de houtgreep mee naar onze Villa, ook hij was natuurlijk helemaal van slag en gestrest! Eenmaal thuis ging hij meteen drinken en daarna week hij niet meer van mijn zijde! Hij wou alleen maar knuffelen, kroelen en drinken, kwam zelfs op schoot liggen (wat hij anders nóóit doet!). Langzaam werd hij weer wat rustiger!


Achteraf denken we dat de aanwezigheid van het hondje de reden is geweest dat Nino overdag niet meer terug naar buiten durfde, door die open tuindeur. Aan de andere kant heeft hij ’s nachts wel iets kunnen drinken en eten van het voer wat beneden stond. Dan ging het hondje namelijk mee naar boven. Maar ja, dan was die tuindeur natuurlijk dicht en kon hij er niet uit…

Die Nino! Wat een avonturier! We zijn dólgelukkig en super opgelucht dat het uiteindelijk allemaal goed afgelopen is met deze doerak en dat onze Nino weer terecht is!