dinsdag 28 maart 2017

Beetje stil

Het blijft een beetje stil hier, op mijn blog. De afgelopen tijd kom ik écht nergens aan toe. Het is werken, werken en werken wat de klok slaat. Met af en toe een vrije dag. Om jullie gerust te stellen; ik werk niet zo veel, omdat ik ga scheiden hoor! Blijkbaar zijn er lieverds die dat denken. Nee, de Stuurman en ik zijn nog steeds heel erg gelukkig met elkaar!


Het is alleen, dat er een nogal forse crisis in de scheepvaart is. Héél veel bootjes liggen stil. En heel veel Stuurmannen azen op hetzelfde, weinige werk. Waardoor míjn Stuurman de afgelopen maanden vaker Houthakker was dan Stuurman. Enne..‘no zee, no pay’.


Gelukkig heeft de Stuurman sinds deze week weer een ‘sleep’ te pakken! Jippie! ’t Is wel weer even vreemd dat hij nu weer weg is, na zoveel maanden thuis ;o) Maar het is natuurlijk ongelofelijk fijn dat hij voorlopig weer in zijn échte beroep aan de slag kan! J


Zo is het leven. Van zonneschijn naar regen. En dan schijnt ineens ook vanzelf weer zon ;o) Het kan zó maar allemaal veranderen, ook bij ons, mensen… écht, het hoort er allemaal bij.


Leerzaam is het ook, weet je. Bezuinigen, nog veel meer bezuinigen, en je steeds afvragen wat je nou werkelijk écht nodig hebt.. en wat er nou werkelijk écht belangrijk is in het leven...


De conclusie? Dankbaarheid overheerst. Voor liefde, voor gezondheid, en dat we samen kunnen zijn. Dankbaarheid voor vrijheid, en voor je eigen stek. Dankbaarheid voor wat we wél hebben. En opvallend veel minder belang hechten aan wat de buitenwereld vindt dat ‘hoort’.


Vanzelfsprekendheid maakte plaats voor bewustwording. Een wijze les ;o)

De komende paar maanden kan ik het wat rustiger aan doen op m’n werk. Vanwege die ‘sleep’! Al zal ik dan wel dit dagelijkse uitzicht missen, als ik uit mijn werk kom rijden.. en waarvan ik elke dag op dezelfde plek een foto heb genomen!

Wie weet, tot gauw weer!!

Enne..
  PLUK ZOALS ALTIJD DE DAG!


zondag 5 maart 2017

Vleugjes voorjaar!

Als je héél goed ruikt, snuffelt en voelt
merk je steeds meer vleugjes voorjaar!
En.. wat verlang ik er ongelofelijk naar!!
Heb het inmiddels hélemaal gehad met die koude en natte toestanden!!




Dat komt vast mede door de vele uren van mijn ‘hondenbaantje’.
Echt een noodzakelijk kwaad, dat baantje,
maar toch..
wat leer ik er ongelófelijk veel van!

Wat denk je van doorzetten,
m’n grenzen beschermen…
of m´n eigenwaarde vasthouden,
ook zo’n goeie.
Optimistisch blijven en blijven lachen.. dat leer ik daar allemaal,
bij dat grote vakantiepark.

En, zolang mijn droombaan een droom blijft
ben ik - ondanks alles - trots op wat ik in de tussentijd doe!
Want.. het is niet moeilijk om gelukkig en positief te zijn als alles mee zit.. toch?

‘Life is not waiting for the sun to come,
but learning how to dance in the rain!’
;o)




Zodra het eventjes kan
maak ik een klein gaatje in de agenda
 en ga ik naar buiten.
De drang om te ruiken, snuffelen en voelen
hóe ver die lente nou eigenlijk is, is zóó groot..!!

De eerste lentebloeiers showen uitbundig hun tere bloempjes...
Wat een feest J!!




Maar ook bij de - op het eerste oog - kale takken zie je het leven terugkeren;
als je goed kijkt zijn er overal al uitbottende knopjes en blaadjes!




De poesjes maak je niet blijer
dan gezellig samen met ze te gaan ‘buiten-snuffelen’.
Telkens als ík naar buiten ga,
willen ze met me mee ;o)



En omdat het mij bij lange na niet snel genoeg gaat met de lente
gooi ik onze Villa ook nog eens
vol met takken, bloemen en lentebolletjes ;o)




Ha.. laat maar komen, dat voorjaar!

Wat een fijne tijd is dit:
de tijd van hoopvolle verwachting
op zon, warmte en nieuw leven!

Fijne zondag allemaal
en vergeet het niet, hè:

PLUK DE DAG!

woensdag 22 februari 2017

Vloed

Goh, wat heb ik zin
in verhaaltjes schrijven
foto’s maken,
mijn zinnen te verzetten uit de dagelijkse tredmolen
en de wereld te aanschouwen in rust..

Helaas ontbreken ruimte
en tijd
om het leven van alle dag te laten bezinken.

Je weet wel, van die momenten waarbij je
alles wat je meemaakt
laat zakken en een plekje geeft.

Vrije tijd
is de laatste periode gewoonweg een spaarzaam goed..

Kwam er ook nog eens een forse griep tussendoor
die een enorme aanslag deed op energie en conditie.
Báh!

Het zij zo.
De zee blijft ruisen.
Het tij komt op en gaat af.

Ik verlang naar eb..

maar leer leven met vloed.


donderdag 2 februari 2017

Eind van de winter?

Ik verheug ik me al weer helemaal
op zachter weer,
op eerste knopjes die uitkomen en
sneeuwklokjes, blauwe druifjes en narcissen..
waarvan ik weet dat hun lenteboden
altijd weer zullen klinken!


Volgens de Keltische kalender is het vandaag Imbolc.
De dag van het einde van de winter,
en allereerste begin van de nieuwe lente.

Onze Zeeuwse agenda leek daar vandaag best wel in mee te gaan.
Maar.. hoor ik nu dat er komende week weer winters weer aan gaat komen?
Hhhmmmmm…. we zullen het zien..
Ondanks mijn voorliefde voor sneeuw en ijs
mag dát voor mij nu eindelijk wel voorbij zijn ;o) !!


Tussen alle bedrijvigheid door maak ik me zorgen over het Amerika van vandaag.
De nieuwe president lijkt vooral in het nieuws
door ondoordachte acties en kort termijn denken..
Alhoewel… ‘denken’??
Helaas heeft onze Jongste haar ticket al geboekt…

 “Mam, maak je nou maar geen zorgen,”
spreekt ze me vermanend toe.
“We zijn oud en wijs genoeg, hoor!”
Maar ja, de berichten in de media laten vooral een onvoorspelbaar machtsliefhebber zien,
die doet denken aan gestoorde dictators uit het verleden.
Laat dat maar eens los als moeder, toch?


Gelukkig is mijn Moeke inmiddels weer thuis.
Da’s goed nieuws!
Wat is ze blij om weer in haar eigen huisje te zijn..!
Het gaat stukken beter met haar
en daarvoor zijn we ongelofelijk dankbaar J


Het huis van schoonma is tussen alle bedrijven door
nu ook écht helemaal leeggehaald
en van alle ziel ontdaan.

Haar vaatwasser draait goede sier hier, in onze villa..
Wat een genot en..  een diepe praktisch verlangen vervuld ;o)
Ik schrijf mijn verhaaltjes op de laptop van Pa..
De kipschotel van vanavond kruidde ik met háár specerijen -
en zo lijken inmiddels bijna alle gewone, dagelijkse spulletjes,
die ons zó aan hun herinneren,
als vanzelf geabsorbeerd te zijn in ons huishuiden.

Het voelt zo ongelófelijk dubbel…
Wederkerende tranen in mijn ogen.


En… de binnenkant van de kast, vraag je?
Haha, die is inmiddels knálgeel geworden!
En oh, wat ben ik daar blij mee J

Gelukkig is daar altijd nog
mijn eigenste, liefste papaatje
om er – héél voorzichtig - commentaar op te geven.
“Apart ;o)”
Ja paps, ik weet het,
ík was altijd de meest hippie-achtige van je drie kinderen, hahahaha!


Life Goes On!




zondag 29 januari 2017

Yellow me

Opeens..
heb ik een onbedwingbare behoefte aan..







Hoe zou dat nou komen ;o)

Waarschijnlijk door die ‘hoge’ temperatuur van de afgelopen dagen..
Hihi.. het werd wel 5 graden,
het leek wel lente ;o)


Englisch Yellow
..dat leek me wel wat!
Ik haalde een proefpotje om uit te proberen.



En het resultaat?
De eerste laag zit erop.


Het proefpotje is leeg.


Dinsdag snel om een nieuw potje!
Dan schilder ik nog een laag want..

ik word hier zóó
BLIJ
van J!


FIJNE ZONDAG EN PLUK DE DAG!

woensdag 18 januari 2017

Bofferd!

Vandaag is het mijn vrije dag..
..en ik, ongelofelijke bofferd,
krijg me daar toch zómaar een onverwacht cadeau:

SNEEUW

J

En.. jullie weten vast hóe dol ik daar op ben ;o)




Eigenlijk stond er vandaag een hele lijst met dingen op het programma,
voornamelijk allerlei klusjes en boodschappen die waren blijven liggen..

Die opgelopen lijst werd veroorzaakt door die vervelende griep.
Die gooit namelijk al een week lang
roet in ons dagelijks program.

Niet wijzelf zijn geveld, maar mijn Moeke.
Ineens werd ze in een ambulance acuut afgevoerd naar het ziekenhuis.
Griep met een chronische bronchitis- en COPD aanval
is echt reuze gevaarlijk!
Ze moest zelfs in quarantaine liggen..
poeh!




Gelukkig gaat het sinds gisteren weer wat beter.
De quarantaine is opgeheven en er wordt zelfs voorzichtig gedacht
dat ze vóór het weekend weer naar huis mag.
Maaruh… dat moeten we nog zien, hoor!




Ondertussen rijden we van bezoekuur naar bezoekuur.
Sprokkelen we boodschapjes bij elkaar
en tasjes met drinken, leesvoer en schone pyjama’s.

Houden we de familie op de hoogte,
en halen we ondertussen,
 - want ja.. dat moet ook nog gebeuren..-
het huis van mijn schoonmoeder leeg.
Iedereen die dit ooit heeft moeten doen
weet, wat voor tijd, emoties en energie dit kost …




Jullie snappen het al lang, hè..
..dat van dat Winterslapen
dus écht helemaal niks komt
 ;o)




Mijn to-do lijstje?

Dat schoof ik vanmorgen meteen rigoureus aan de kant!
Eerste prioriteit was natuurlijk het maken van een winterse wandeling ;o)

Hier aan de kust komt het zo weinig voor dat het sneeuwt,
(en dat die sneeuw ook nog eens blijft liggen)
dat ik mijn plannen acuut gewijzigd heb.




De boodschapjes in de stad combineerde ik met
een wandeling door het centrum en over het Bolwerk.
Héérlijk!!




Hier spreekt dus een gelukkig mens, hihi!
Als een kind zo blij met een dagje sneeuw J




Zo.. nu weer over tot de orde van de dag ;o)
Enne.. vergeet het niet, he?

Pluk De Dag!!