zondag 25 juni 2017

Blaadjessjaal

Jaja.. ik weet het!
Ik had écht een Zomerpauze genomen… ;o)

Maar… toch ben ik weer even in Blogland.
Want ik ben zóó trots op mijn Blaadjessjaal
die eindelijk af is J

Die sjaal waar ik in het begin zo ongelofelijk mee gemodderd heb..
Met een patroon wat niet te volgen bleek
voor de gemiddelde breister..
Maar waar ik dankzij de hulp van Hanneke uit Hengelo
en later van breivriendin Riet
gelukkig toch uit kwam!

En nee, één foto is in dit geval niet genoeg ;o)







Het was een geweldig leuke uitdaging om deze ajoursjaal te breien!
Ben vooral ook blij met de keuze van de wol en de kleur:
Rowan Felted Twee Aran
(50% merino wol, 25% alpaca en 25% viscose)


Het maakt de sjaal wollig, stoer en behaaglijk,
en.. met die franjes eraan 
in mijn ogen een echte ‘hippiesjaal’ ;o)


Dááág allemaal!

(En.. als het weer zo blijft zoals het nu is..
..misschien tot snel!)

Lieve groetjes vanuit Villa Zeezicht!

donderdag 1 juni 2017

Zomer pauze…

De zomer roept voluit,
en lokt ons naar buiten!

Geen weer om achter de computer te zitten.. toch?!

Gewoon genieten van elk vrij moment:
in de tuin van onze villa..
op ons eiland,
en natúúrlijk op het strand ;o)!!

Daarom gaat Villa Zeezicht éven een poosje dicht.
En neem ik een welverdiende
‘summer break’
;o)

Tot.. later!!


woensdag 10 mei 2017

De woeste hoogten

Wow, daar loop ik dan..
zomaar, ergens in de wildernis van Bodmin Moor.
Ik ben gedropt, in m’n eentje,
en mag mezelf een hele dag lang 
een weg banen
over het ruige, wilde en winderige landschap van ‘the moors’.

Geen bereik, alleen een klein kaartje
om me de weg te wijzen.
En nee.. een pad of bewegwijzering is hier ook niet ;o)

Ik voel oeroude krachten en
dompel me onder in een mysterieus landschap.
De eeuwige wind blaast eindeloos om me heen..
Wilde schapen en pony’s zijn hier het enige gezelschap.

‘To wander’ over de woeste hoogten,
 zo helemaal alleen,
is een ervaring die met geen pen te beschrijven valt..

Uiteindelijk, 
als ik na een dag vol intens beleven
neerstrijk in een kleine pub in een onooglijk gehucht,
en mezelf tegoed doe aan een welverdiende ‘Cornish tea’..

is in mij een eeuwig verlangen naar the moors geboren!


maandag 8 mei 2017

Bluebells

A fairytale in blue..
dat kan alleen in Cornwall!

In een warme lentezon wandelen we
door frisgroene bossen
naar Lanhydrock,
omgeven door een eín-de-loze blauwe waas.

Elke stap nodigt uit tot het maken van een foto.
Opschieten doen we dan ook niet echt ;o)
Maar.. wat geeft het?

De natuur op z’n mooist en alle tijd van de wereld
om bij te kletsen met lieve familie die we veel te lang niet zagen...

Als je dan de dag niet plukt... J!



zaterdag 6 mei 2017

Requiem

Donderdagavond traden we op,
mijn grote nieuwe koor en ik!
Een onbekend requiem zongen we,
van Karl Jenkins.

Het práchtige orkest en de buitengewone harpiste
zorgden voor kippenvelmomenten.
Zij vormden een warm bad
waarin de muziek en onze zang zich met elkaar konden verbinden
en méér dan een eenheid werd.

Eigenlijk kun je zoiets helemaal niet in woorden vatten..

Nog zindert en zoemt in elke porie en cel van mijn lijf
deze schitterende muziek rond..

Wát een cadeau om mee te mogen maken!


Even meegenieten?


donderdag 4 mei 2017

Dodenherdenking

Voor allen die vielen tijdens de verschrikkingen van de oorlog
en nooit wederkeerden...

Voor mijn oud-tantes, hun mannen en kinderen
die jammerlijk verdronken in een ingestorte molen
die vol zeewater stroomde.
Waar ze dachten veilig te zijn.

Voor hen die ondraaglijk leden,
en de trauma’s nog altijd met zich meedragen...

Voor mijn stief-opa die
de Jappenkampen en de
ontberingen van de Burma spoorlijn overleefde,
en die zoveel honger had geleden
dat hij daarna altijd iets te eten meenam als aardigheidje
en nooit bloemen.

Voor mijn grootouders,
die moesten vluchten voor oorlogsgeweld en water
en die op zoek naar een veilige plek
met hun kleine kindjes door een bos trokken
wat beschoten werd vanaf de zee.

Voor allen
die nog altijd gemist worden.


woensdag 3 mei 2017

Lace

Mei.. lievelingsmaand!
Maand dat de ‘toeters’ weer bloeien.
Teer wit kantwerk verzacht de ruwe randen van ons bestaan.

Eindeloos mooi en telkens weer een feest..
zelfs in de milde lenteregen.

En ja.. ik waag de sprong in het diepe!
Al blijf ik het écht spannend vinden..

ik ga het DOEN!!