zaterdag 8 augustus 2015

Oogsttijd

Of ik misschien Ria Brasser ben,
vroeg die boer, die zijn strobaaltjes
nog op de ‘ouderwesse’ manier perst.
Met zo’n balenperser waar van die kleine, rechthoekige baaltjes uitgerold komen.


Niet van die enorme moderne rollen,
zoals je ze zo vaak in Frankrijk ziet
in van dat fel kleurde zwarte of groene plastic.


Nee, gewoon van die keurige kleine baaltjes
die je met een hooivork op kan tasten
en met twee man bovenop je kar kan gooien.


Want pas stond er een vrouw in de krant
zei de boer, terwijl hij het baaltje, wat bleef steken
maar even met de hand weg haalde,
die dagelijks foto’s maakt voor de weerberichten op t.v…
Of ik dat soms was.


Nee hoor, lachte ik.
Ik ben Ria Brasser niet ;o)
Mijn oom en tante wonen hier in de polder.
Vroeger mocht ik altijd op het land helpen
als er gecombined werd.
Dat zijn herinneringen die ik koester..
Vandaar dat ik wat foto’s maak
van die ouderwetse balenpers.


Want ik 
- degene waar ze toen het minst aan hadden -
mocht dan de trekker rijden.
En mijn oom, zijn vader en nog meer familieleden
rolden dan de baaltjes in rechte rijen
en tastten daarna met hun hooivorken
op de platte kar…


Uiteindelijk,
als de kar helemaal hoog opgetast was
reed mijn oom hem naar de schuur.
En wij mochten dan
- helemaal hoog bovenop het stro -
meerijden!


Zijn kleine baaltjes stro
zijn gewild zijn bij hobbyboeren, zegt de boer.
Voor hun paarden of ander kleinvee.
Die mensen kunnen niks met die grote ronde balen…
Nee, zij betalen hem graag wat extra voor die ouderwetse kleintjes.
Alhoewel…
 zijn buurman was in een halve dag klaar met die grote machine.
Hij doet er heel wat langer over…


Ik hou van de geur van de gedorste tarwe
en het stof.
De bijzondere sfeer van zomerzon,
bruinverbrande gezichten en boerenzweet …


Op weg naar huis,
nog nagenietend van deze bijzondere ontmoeting,
fiets ik een eindje door de rook.
De dulven worden uitgebrand…


Wat een prachtig schouwspel!


Ook dit raakt me…
Waar gebeurt dit nog?


Vreugde en weemoed wisselen elkaar
op deze middag af.
Vreugde,
om dat, wat nog steeds is.
Weemoed..
of het nog lang zal blijven bestaan.

Pluk de dag en


26 opmerkingen:

  1. Wat een prachtig verhaal met hele mooie herinneringen. Wat moet dat een feest zijn geweest om 's zomers mee te maken!!
    Wij hebben ze ook nog volop voorbij zien komen vandaag en gisteren. De strobalen. Geen echte kleintjes, maar ook niet de megarollen in plastic. Hoog gestapeld op karren en vrachtwagens met aanhangers. Geen lachende kinderen erop ;-). Ik denk dat dat nu ernstig verboden is :-(.
    Lieve groet, Nelleke

    BeantwoordenVerwijderen
  2. En toch gebeurt het nog wel hoor Stefanie, dat pakjes maken en rijden... Bij ons in de Alblasserwaard heb ik het dit jaar al verschillende keren gezien. Het is gaaf! DH hielp vroeger ook altijd ... en dan ging ik soms kijken toen de jongens nog klein waren... Ze keken liever naar de trekkers dan de koeien!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Prachtig verhaal! Ik heb er van genoten!
    Groet Hannah

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hmmmm heerlijk! Ik geniet fijn met je mee, je hebt het mooi verteld!
    Van mij mag dat klein-schalige ook wel blijven...

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ach, mooi en weemoedig... Prachtige foto's, bedankt dat ik mee mocht genieten!
    Groetjes,
    Akkelien

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Herinnert me aan de jaren dat ik ook mee hielp. Nog niet zo erg lang geleden.
    Alhoewel.... Misschien toch al weer 15 jaar geleden. Waar blijft de tijd...

    BeantwoordenVerwijderen
  7. heerlijk zeezicht,
    ik proef de weemoed,
    ik herken je verlangen naar toen, en ik ruik de geuren bijna:-)
    mooi hoor, genieten blogje, mooie baaltjes
    xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  8. prachtige foto's en wat is dat toch een mooi gezicht dat oogsten !!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Wat mooi dat oogsten en zeker in deze oude vorm.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Gebeurtenissen vroeger, die op dat moment misschien onbelangrijk leken, worden vaak de dierbaarste herinneringen.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Dank voorhet naar boven halen van een fijne jeugdherinnering!
    Ook ik ging vroeger mee het land is wanneer de strobalen op de trekkeraanhanger werden verzameld. Als kind zat ik bovenop het wielspatbord waar een ijzeren beuvel het enige houvast was. Een goede vering had de trekker niet; mijn kleine billen kregen het zwaar te verduren. Waar de strobalen op de aanhanger werden 'gegooid' ontstond al snel een torentje waarop ik samen met mijn nichtjes sprong en koppeltje duikelde. De wagen werd steeds hoger geladen en wij kropen hoger en hoger. Tót alle balen verzameld waren, dan moesten we er plat op gaan liggen zodat we tijdens de rit naar de hooischuur er niet af zouden vallen .....
    Heerlijk, ik was dankzij jouw blogje weer even het kleine, vieze, bezwete meisje van goen dat zo vreselijk genoot!
    Groetjes weer

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Wat heb je dat mooi geschreven. Door jouw woorden kwamen er bij mij ook meteen mooie herinneringen naar boven.

    Lieve groet, Ingrid

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Hier in de polder ook druk met de graanoogst. Er rijden wat trekkers graan en karren stro langs.
    Alleen zijn het niet meer de pakken voor mensenhanden maar voor machines, snap je weemoed !

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Ja,tijden veranderen ook voor de boer wat het bewerken, bemesten van het land en oogsten van het gewas betreft.
    Toch zie ik wanneer ik langs de velden en wegen rijdt bij onze zuider en oosterburen nog dagelijkse tafereeltjes op het land zoals in vroeger tijden met korenschoven en al.
    En het afval verbranden op het land zul je op de dag van vandaag ook niet meer zien met al de wettelijke milieu regels die de boeren opgelegd krijgen of ze moeten ontheffing hebben.
    Maar ik begrijp dat je met weemoed terug denk aan die mooie zomermaanden uit je kindertijd.
    Maar vraag je het op de dag van vandaag aan de landarbeiders van toen wat die er van vinden, zullen ze stuk voor stuk zeggen dat het hard, heel hard en zwaar werk was om alles met de hand te doen.

    Fijne zondag,Ger

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Ook bij ons in de polder is men druk bezig het graan van het land te halen. Als ik nu uit mijn raam kijk, zie ik in de verte weer zo'n stofwolk. Het wordt hier in de Hoeksche Waard toch nog vaak in balen geperst. Er zijn al weer veel wagens met strobalen langs gereden. Voor mij roept dit ook herinneringen van vroeger op. Heerlijk die geur van het stro! We hadden vroeger melkgeiten en dan werd het stro bij ons bezorgd. Wat heerlijk rook het dan in de schuren. Maar met het hooi rook het helemaal verrukkelijk.. Ik mis dat nog vaak. De stal staat al weer jaren leeg.
    Groetjes Will

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Ik genoot van je stukje. Weemoedig werd ik ook een beetje, denkend aan vroeger als we met mijn vader mee naar het land gingen op zomeravonden. Narcissen koppen, tulpen trekken, wat is dat lang geleden dat ik daar met minj broers en zussen door de bollenvelden liep.

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Herinneringen, met weemoed "blikken"we terug in de tijd.
    Liefs, Ineke

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Je hebt met dit stukje heel wat herinneringen naar boven gehaald! Ook hier in Drenthe nog landen met kleine baaltjes en soms nog het afbranden.
    Tot een paar jaar terug kwam hier ook een trekker met een baaltje hooi-mmm heerlijk die geur.
    En toen mijn zusje(die je ontmoet hebt) en ik nog klein waren en we bij een zus van mijn Vader op de boerderij op bezoek waren,mochten we in het losse hooi spelen of na afloop van het hooien bovenop het hooi op de kar liggen schudden.Toen waren er zelfs nog geen baaltjes maar hooischelven die op de kar werden gegooid.
    Je vorige blog heb je mooi verwoord....
    Fijn dat er weer verhalen en gedachtenspinsels van je regelmatig te lezen zijn versierd met mooie foto's.
    groetjes,Truus uit Drenthe

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Wat een prachtige post heb je geschreven. Ja, weemoed, dat is het juiste woord. Dat past precies bij het gevoel dat je krijgt als je deze plaatjes ziet. Wat fijn dat die boer dit nog op zo'n ouderwetse manier doet. Ook al is hij heel veel langer bezig dan zijn buurman. Maar ach, die buurman betaalt ook vast wel een heleboel voor zo'n grote machine om zijn land te komen doen.
    Bij ons op de groentetuin is de winterrogge gemaaid met een zeis. En daarna bij elkaar op een 'tol' gezet. Ik had daar nog nooit van gehoord, maar dan zijn er bundels rogge bij elkaar gehaald en gebonden en dan omhoog tegen elkaar aan gezet om te drogen. Dat is ook nog echt op de ouderwetse manier. En ik vind het prachtig.
    Fijne avond,
    Liefs,
    Mirjam

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Mooie herinneringen aan de oogsttijd. Heel anders dan hoe het tegenwoordig gaat met die grote machines. Hier worden er speciale oogstdagen georganiseerd om dit nog op de oude manier mee te kunnen maken. Jij bofte dat je dit zo in het echt kon zien. Lieve groet,

    BeantwoordenVerwijderen
  21. Wat mooi, die herinnering. Ja zo was het, ik weet het ook nog

    BeantwoordenVerwijderen
  22. wat een mooi blogje,ik ging vroeger ook mee met een boer om te hooien en dan mochten wij in zo,n kar,een opraapwagen hete dat geloof ik,was erg leuk toen

    BeantwoordenVerwijderen
  23. Ruik, proef, voel beleef met je mee...... heerlijk...
    Dank je wel,
    Zomerse groetjes Anje.

    BeantwoordenVerwijderen
  24. Wat een mooie post. Ik heb je pas ontdekt maar geniet van je mooie verhalen en foto's.

    BeantwoordenVerwijderen
  25. Wat leuk om dit zo van dichtbij mee te maken! Als stadskind is dit voor mij een ver van mijn bedgebeuren geweest. Maar ik denk dat ik het ook heerlijk had gevonden! Liefs Petra

    BeantwoordenVerwijderen