dinsdag 29 december 2015

Partir c’est mourir un peu…

Hoog tijd om mijn eigen geoogste wintervoorraad te checken.
Het is een klusje wat behoorlijk gemengde gevoelens oplevert…




Want… per 1 januari van het komende jaar
is mijn moestuin níet meer van mij…

En dat maakt dat
deze goede gaven van Moeder Natuur
de állerlaatste zijn
die ik dit seizoen zelf gezaaid, geplant, gekoesterd, bemest en geoogst heb.


Ik heb er vrede mee.

Het was een weloverwogen besluit om m’n moestuin op te zeggen.
En hoe zeer deze plek me ook geluk en overvloed gebracht heeft,
nú is het een goed moment om nieuwe keuzes te maken!


Maar ja, dat afscheid nemen hè …

Het leeghalen van de tuin vind ik in eerste instantie echt vréselijk.
Regelmatig sta ik met tranen in mijn ogen
en vraag ik me af wat ik in godsnaam gedaan heb…
Al mijn zorgvuldig gekoesterde planten en struiken moeten weggehaald worden…
alle schapenhekjes, poortjes, boogjes en klimobjecten afgebroken…
L


Eerst hoop ik nog dat er iemand komt
die mijn tuin helemaal compleet over wil nemen.
Zodat ik gewoonweg de sleutel in kan leveren
van die speciale plek, die me zoveel jaar geluk gebracht heeft.
En hem over kan dragen aan iemand die hem liefdevol wil vertroetelen.


Maar, natuurlijk gebeurt dat niet…
Blijkbaar is het nodig dat ik
alles wat ik die afgelopen jaren opgebouwd heb,
laten groeien en bloeien,
weer eigenhandig moet afbreken..

Maar.. toch komt uit onverwachte hoek een ‘geschenk’ ;o)
Vriendin Karin en haar man kwamen afgelopen zomer tegenover de tuintjes wonen.
In een oud opknaphuisje, omringt door een gewéldige verwilderde ‘geheime tuin’.
Een paradijsje…!


En,  Karin is dolblij met al mijn fruitstruiken, vaste planten en kruiden…
met mijn netten, palen, regenton, tegels en schapenhekjes!
… of zij het alsjeblíeft mag hebben..!!

Tuurlijk mag dat J
Sterker nog, ik vind het een geweldige oplossing!!


Gelukkig heeft de Houthakker verlof ;o)
Met z’n drieën graven we álles uit
en we vervoeren de hele mikmak met kruiwagens naar de overkant van het pad.
Zelfs het minivijvertje en de kikkertjes worden zorgvuldig overgeplaatst!


Super, dat Karin er zo blij mee is
en dat mijn zo gekoesterde planten bij haar een nieuw leven krijgen!



Maar Karin heeft nog een cadeautje!
Ik krijg op haar ‘landgoed’ een klein kasje in bruikleen
om mijn niet-wintervaste kruiden in op te slaan.
En als ik mijn behoefte aan tuinieren niet kan bedwingen
dan heeft zij genoeg plek voor me om wat groente te kweken…
J


Het helemaal leeghalen van de tuin blijkt een belangrijk proces.
Het maakt dat ik mij steeds minder verbonden voel met m’n tuin…
Hoe leger hij wordt
schep na schep,
kruiwagen na kruiwagen…
steeds méér verbreek ik de band
en neem ik meer afstand.


Maar….

Partir c’est mourir un peu…

Dááág tuin..!!


31 opmerkingen:

  1. Ik snap je, de natuur is zo mooi en ieder seizoen weer prachtig. Maar als het een "moeten" wordt, is het allemaal ineens niet zo leuk meer. Jou kennende heb je er goed over nagedacht en dus is het een verstandige keus.
    Je hebt in ieder geval een prachtig verslag en afscheid geschreven met even zoveel mooie foto's om op terug te zien.
    En je zult zien, straks in het voorjaar heb jij weer tijd en zin in iets anders. Zo gaat dat nou eenmaal met ons….
    groetjes

    Wietske

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Haha, klopt helemaal Wietske :) Kan ik bijvoorbeeld eens gezellig een dagje naar Den Bosch komen!!

      Verwijderen
    2. Altijd welkom, ik zou jou nou zo graag eens willen ontmoeten.
      Ik zeg dus: Tot gauw…….

      Verwijderen
  2. Oh wat is dat erg, zo'n mooie bloemntuin leeg te moeten halen. En wat blijft er een kale tuin zonder ziel over. Maar soms zijnmoeilijke dingen toch beter om toch door te zetten..... Mijn tuin wordt me ook teveel, bovendien handwerk ik meer en liever tegenwoordig. Voorlopig ligt er veel zwart worteldoek om het leefbaar, lees hanteerbaar te houden. Mazr dit is ook geen gezicht. Maar wat nu?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Lastig Baukje, en nee, zwart worteldoek is inderdaad niks ;o) Misschien inzaaien met een mooie groenbemester? Of anders rigoureus hulptroepen vragen om de boel leeg te halen en dan inzaaien met gras? Dat heeft mijn schoonmoeder ook gedaan vorig jaar, en nu fleurt ze de boel op met gezellige bakken en potten.

      Verwijderen
  3. auw ja dat doet pijn,het zag er super gezellig uit,maar als jij er vrede mee hebt dan went het vast snel,succes en ook sterkte met dit besluit.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Oei! Gelukkig heb je de foto's nog en wat fantastisch dat je tuin als het ware is verhuisd, naar je vriendin!
    Maar ik snap het weemoedige gevoel.
    Groetjes,
    Akkelien

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Dat je hier goed over hebt nagedacht, dat geloof ik direct, maar toch kan ik het goed begrijpen dat het leeghalen en afscheid nemen een beetje pijn doet. Wat heerlijk dat je vriendin zo blij is met al die struiken en planten en dat je eventueel bij haar ook wel weer wat kunt tuinieren, mocht de kriebel al te hardnekkig terugkomen. Maar meid, wat had je een geweldig stukje tuin...
    Fijne dag,
    liefs,
    Mirjam

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat fijn dat stukjes tuin voortleven bij je vriendin en dat Houthakker er is voor het zware werk! En heerlijk dat je als je de behoeft hebt daar kan wroeten in de aarde, kan zaaien en oogsten, kruiden kan plukken en iemand een handje helpt op deze manier. En je mag mij ook gerust eens komen helpen in mijn moestuin hoor, lijkt mij erg gezellig !

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Deze titel is wel heel toepasselijk voor jullie dit jaar...
    Opnieuw moet er weer afscheid genomen worden, maar nu op een andere manier. Wat fijn dat alle plantjes die vol met jouw liefde zitten een mooie plek hebben gekregen. En wat ontzettend aardig dat je altijd nog weer een klein plekje hebt om te gaan kweken, schoffelen en oogsten als je daar behoefte aan hebt.
    De kale (ex)tuin ziet er 'af' uit, er is duidelijk afstand van gedaan en het is een nieuw blank canvas voor de volgende tuinier(ster). Misschien is het maar goed dat het op deze manier gegaan is; stel dat een volgende tuinier(ster) niet zo liefdevol voor al jouw bloempjes en plantjes zou hebben gezorgd....dan had je het er misschien wel moeilijker mee gehad dan nu het geval is....
    Groetjes weer

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, je hebt helemaal gelijk Marjan! Tijdens het proces van leegmaken voelde het steeds meer dat dit de enige manier was om het te doen!

      Verwijderen
  8. Aiaiai, als je dan vrede hebt met het wegdoen van je tuin, dan zou er niet nog zo'n afbreeksessie nodig moeten zijn! Logisch dat je dan melancholiek wordt!!! En dan de super oplossing van je vriendin waar je zo veel kunt onderbrengen en die voor jou eigen tuinieren ook nog wat ruimte heeft!!
    Waarschijnlijk is dat net genoeg om je tuingevoel volgend jaar te kunnen uitleven. En daarnaast heb je dan gewoon TIJD!! Geen dingen die nog moeten gebeuren in de tuin die je rust verstoren!!! Nou ben ik wel blij dat je de Stuurman nu naast je hebt. Niet alleen voor al het werk, maar vooral om dit niet alleen te hoeven beleven!
    Liefs, Nelleke

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het samen delen van dit proces (met Stuurman annex Houthakker én Karin) was zoooo waardevol :) Dat maakte alles nog specialer...

      Verwijderen
  9. Wat fantastisch dat je tuin voortleeft!
    En beter zo, denk ik.
    Al kan ik me voorstellen dat het een emotioneel proces was.
    Zoveel moois, lekkers en vele, vele herinneringen.
    Lieve groetjes,
    Sandra

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Het is ook wel een heel proces van afscheid nemen en afstand doen.
    Fijn dat er toch weer iemand is die je blij kunt maken.
    Liefs, Ineke

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Wat een mooi afscheid. Die tuin moest gewoon leeg om het goed af te sluiten! En wat leuk dat je nog af en toe lekker kan gaan tuinieren. Een grote moestuin kost ontzaglijk veel werk! Er komt nu tijd en ruimte voor iets nieuws. Veel geluk daarmee.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Nou zeg...heb ik het nu zo niet op orde?
    Ik dacht dat ik je vanmiddag een heel verhaal had geschreven in antwoord op dit blogje.
    Lees ik niks van terug. Dat is toch duf zeg.
    Doordat Villa Zeezicht zo'n mooi beeld is, merk ik hoe dit me dan op een verkeerd been zet. Ik dacht altijd dat jouw tuin gewoon bij de villa lag.... ;-). Ik stelde het me achter je huis voor.....
    Enne...deze tuin zeg je ook niet zomaar vaarwel lijkt me. Keuzes zijn soms nodig, maar niet altijd eenvoudig. Ik wens je een mooi kleurrijk en bloemrijk jaar toe. En ja....eerst moet iets ouds wijken om iets nieuws mogelijk te maken. Dag, een lieve groet van mij, Carin

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Snap ik Carin, sorry voor dat verkeerde been! Juist omdat onze Villa die ruimte voor een grote moestuin ontbreekt, huurde ik jarenlang een stekkie aan een b-weggetje vlak bij huis. In plaats van te sikkeneuren omdat onze Villa in werkelijkheid niet aan zee ligt en geen grote tuin heeft, creëer ik met veel plezier mijn 'eigen werkelijkheid', zowel in huis als op mijn blog ;o) Hopelijk ben je niet al te veel teleurgesteld!!

      Verwijderen
  13. Och heden, ik kan me voorstellen dat dit heel erg zeer doet!
    Maar het is, zoals je zelf al schrijft, een proces. En je doet het weloverwogen.
    De herinnering zal altijd blijven, prachtig toch?

    Groetjes v. Elizabeth

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Ik zeg maar niets meer /................ leef uit de verte met je mee !!

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Wat een treurig bericht. Ik voel met je mee. Op de foto's is te zien hoe je kleine paradijs verandert in een kaal perceel. Gelukkig kunnen veel planten en tuinspullen naar je vriendin en maak je er nog iemand heel erg blij mee. Je hebt er vrede mee en weer veel tijd voor nieuwe dingen. Ik wens je heel veel geluk en plezier met de nieuwe dingen!

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Deze beslissing is niet van de ene dag op de andere genomen en om dan alles leeg te moeten maken en alles zo aan het aftakelen zien dat doet pijn. Gelijk wordt het afscheid nemen ook in werking gezet en werd je gesteund door je steun en toeverlaat en je vriendin.
    Je bent dit jaar weer sterker geworden na alles wat er gebeurd is en de besluiten die je nam. Nu komt er ruimte voor nieuwe mogelijkheden.
    Ook hier is een grote tuin waar jij je mag uitleven als je even afstand wilt nemen.
    Karin -ken ik haar niet ergens van? ??
    Een gezellige jaarwisseling en een voorspoedig en gezond nieuwjaar.
    groetjes, Truus uit Drenthe

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Oh, als ik al die mooie foto's zie van zo'n echte liefhebberstuin. Om dat te moeten opruimen..... Over zoiets denk je wel na, dat doe je niet zomaar, dat kan ik me niet voorstellen. Maar toch, wat zal dit pijn gedaan hebben maar wat fijn dat er iemand met liefde jouw planten en andere tuinspullen in ontvangst wil nemen. Ik wens je een heel mooi 2016 met nieuwe plannen. Een mens blijft in ontwikkeling.

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Bij toeval kom ik op jou blog. Wat een heerlijke moestuin laat je hier zien.
    Snap dat het pijn doet om het leeg te halen. Maar gelukkig kwam daar ineens een super oplossing op jou pad. Maar wat zou ik het heerlijk vinden als mijn postzegeltuin ooit net zo romantisch eruit komt te zien als wat jij hier showt. Ga je volgen. Denk niet dat er na zo'n afscheid er niets tuinderigs meer te zien is bij jou.

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Gelukkig is er een prachtige oplossing en kun je nog een beetje verder tuinieren. De foto's laten een paradijsje zien, maar dat is ook hard werken! Nu heb je het, ondanks je tranen, helemaal zelf opgeruimd en leeggehaald. Goed voor het verwerken, maar wel even een " dingetje". Op naar het nieuwe jaar en nieuwe plannen!

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Oh dat zal niet mee vallen wel fijn dat je weer een ander blij maakt ,je gaat tijd overhouden.....

    BeantwoordenVerwijderen
  21. Dit heb je goed aangepakt...zo kun je het proces helemaal doorleven en ook al komen er tranen...toch zal dat je juist helpen op momenten dat je je tuin mist. Want dat is ook logisch...gevoel kan zo dubbel zijn hé...op het zelfde moment zelfs...missen en toch een gevoel van opluchting dat je die zorg nu niet meer hebt. Dit blogje is echt een eerbetoon aan je tuin...mooi! Liefs Petra

    BeantwoordenVerwijderen
  22. Ik leef met je mee. Het is heel wat om zo'n tuin op te geven. Maar je hebt het goed kunnen afsluiten. Want zo maar verlaten is niet goed volgens mij. Wij zitten nu in een zelfde soort periode. Ons oude huis met de fraaie tuin en moestuin hebben we moeten opgeven. Ook wij hebben het langzaam aan leeg gehaald. Het is nu niet meer ons huis en tuin.
    We gaan nu opbouwen, hier in het Zeeuwse. Voor ons een mooi begin van 2016.
    Lieve groet Will

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Oh ja Will, da's eenzelfde proces, voor jullie zal dat nog heftiger geweest zijn omdat jullie er al zo lang woonden... Nu opnieuw opbouwen, dat is ook een uitdaging ;o) Maar wel een mooie!!

      Verwijderen