zondag 22 maart 2015

De deken die een eigen leven ging leiden…

Het is heerlijk rustig in onze Villa...
De lentezon straalt, de kinderen en stuurman zijn op pad.
Ik geniet van een uniek moment voor mezelf.
Met een potje thee en mijn breiwerkje probeer ik de afgelopen periode,
die nog zo onrustig door mijn hoofd en lijf spookt,
een plekje te geven..

Ik denk aan onze lieve Doon, die we zo missen in onze Villa.
Maar ook aan de vader van de Stuurman, nu een half jaar geleden overleden.
Het lijkt alsof het gemis nu pas echt doordringt.
Nu pas, nadat de meeste praktische zaken afgehandeld zijn…

Een uurtje breien in de zon helpt om alles wat te laten zakken.
Eigenlijk was ik absoluut niet van plan
om zelf ook mee te gaan breien met ‘onze’ Zeeuwse Mee-Brei-Deken…


Maar ja, als het dan je eigen project is,
en je toch eigenlijk niets anders te handwerken hebt…


en je bij Jeanet van die mooie tweed-sokkenwol ziet liggen…


dan bekruipt je maar één gedachte: waarom eigenlijk niet?!!


Dus vijf stoere kleuren uitgezocht en aan de slag!!


Om heel eerlijk te zijn vind ik het verslávend leuk ;)
Zo’n blok is goed te overzien en al smachtend naar het volgende patroontje
brei je lekker door.


Bovendien kom ik tijdens het breien helemaal tot rust
en dat is niet alleen héérlijk, maar ook nodig!


Nog even, dan krijgen we te zien hoe het boek over de visserstruien er definitief uit gaat zien.
Ik vind het ongelofelijk spannend.. het lijkt wel wat op de geboorte van je baby ;) !!
En.. weten jullie wat nog leuker is?
Dat we met de opbrengst van deze patroontjes
een heel groot deel van datzelfde boek kunnen financieren!


Voorlopig blijf ik hier lekker zitten breien,
met mijn snufferd in de zon.
En laat ik mijn gedachten rustig neerdwarrelen.
Meer is nu niet nodig ;)

Fijne zondag en
Pluk de dag!


P.S. Iedereen nog ongelofelijk bedankt voor alle lieve woorden
en reacties op mijn vorige blogpost over onze lieve Donus...
Het deed zo ontzettend goed!