zondag 3 april 2016

Zorgen

Zorgen… iedereen heeft ze wel...
ik bedoel: noem mij eens iemand, die ze níét heeft?
Bijna dagelijks spreek ik wel iemand
die te maken heeft met verdrietige en heftige zaken
die hun leven
in meer of mindere mate beheersen…

Elk huisje heeft écht zijn kruisje.


De een heeft meer last van piekeren dan de ander natuurlijk.
De ene mens is van nature zorgelijk,
ziet altijd het halflege glas,
terwijl de andere mens áltijd
de zon ziet blíjven stralen ;o)


Het gekke is dat ik het afgelopen driekwart jaar
van een immer positief ingesteld persoon
langzaamaan veranderd ben
naar een wat zorgelijk en tobbend mens.

En om héél eerlijk te zijn… bevalt me dat van geen meter!!!
L


Want.. hoe zinvol is het om je zorgen te maken
om dingen waar je geen invloed op uit kunt oefenen?
Absoluut niet zinvol natuurlijk,
 daar zijn we het allemaal wel over eens.

Maar.. waarom blijft dat hoofd, die gedachten,
 dan in kringetjes rond malen
waardoor het zo ongelófelijk lastig is
om uit die tredmolen van negatieve gedachtes te stappen..?


Ik zal niet uitweiden over mijn Zorgen-Top 4.
Nummer 3 en 4 zijn eigenlijk geen échte zorgen moet je weten ;o)
Die pak ik erbij omdat mijn moederhart
dat nou eenmaal zo voelt.


Zowel de Jongste als de Oudste
hoopt de komende maanden eíndelijk hun opleiding c.q. studie af te ronden.
Tenminste, daar gaan zij – immer positief gestemd – wél van uit!
Zij zijn er van overtuigd
dat dit zonder al te grote problemen gaat lukken!
Dus.. wie ben ík dan, om me hier zorgen over te maken???
Maar geloof me, de vlag gaat uit
als het eenmaal zover is, haha!!


Mijn andere twee zorgen zijn van een andere aard.
Het zijn energievreters van de bovenste plank.
Want, weet je, dat is het wat zorgen doen:
ze zuigen je totaal en compleet leeg!


Ik troost mezelf met de gedachte
dat ik niet de enige ben die zorgen heeft.
En dat Moedertje Aarde gewoon doorgaat met ademhalen..


Dat de knoppen gewoon blijven uitbarsten
en de lentebloemen
-  zoals elk jaar -
hun kleurenpracht blijven tonen.


Dat de aarde gewoon blijft draaien,
de regen en zon elkaar blijven afwisselen
en dat na de nacht
gewoon de dag weer begint!


En
dat wij, met al onze zorgen
- groot of klein -
elkaar als mens nabij blíjven staan!

Die arm om je heen,
dat luisterend oor,
die knuffel
of dat ene, lieve appje..!
Y

Bij Dien lees ik dit prachtige gedichtje van Stef Bos.

Ik sta op de grens
Van vroeger en later.
Voor mij een ruimte
die ik nog niet ken.
Achter mij alles
wat ik achter moet laten.
Ik sta hier met niets meer
dan alleen, wie ik ben.

Treffende woorden die precies passen bij
waar ik momenteel sta.
Vind het ineens zo gek niet meer
dat ‘mijn’ zorgen zich daarom zo brutaal
naar de voorgrond dringen ;o)


En kijk…
zie ik daar warempel de zon ineens weer schijnen!
J
  
Deze keer speciaal voor Jolanda:
sterkte en
PLUK DE DAG!!


27 opmerkingen:

  1. Herkenbaar volgens mij heeft iedereen dat wel eens Sterkte

    BeantwoordenVerwijderen
  2. En dan heb je bij deze wat zorgelijke woorden zulke prachtige foto's!
    Ik wens je sterkte toe waar dat nodig is! En heb vertrouwen in je kinderen!
    Lieve groet,
    Akkelien

    BeantwoordenVerwijderen
  3. oh jeetje, :-) wie geen zorgen heeft... di e jokt denk ik een beetje tegen zichzelf, we kennen het allemaal,
    iemand zei tegen mij: gedachten zijn slechts gedachten, laat ze komen en laat ze gaan... misschien dat het jou ook helpt.. wat wel zo is, dat je meeste zorgen niet uitkomen:-) dat is wel fijn hé,

    dikke knuffel
    xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Deze post raakt mij behoorlijk en dat hoef ik je niet uit te leggen, aangezien jij ook op mijn laatste post (heel lief) hebt gereageerd. Inderdaad heeft elk huisje zijn kruisje, ik weet er alles van. Maar ik kan mij ook heel goed voorstellen dat het je niet bevalt dat je een verandering bij jezelf constateert. Want juist het feit dat ik zoveel positiviteit in mijzelf voel, helpt mij hier enorm doorheen. Het lastige van het hoofd is echter dat er geen knopje zit wat je kunt bedienen...dat je die zorgelijke gedachten aan en uit kunt zetten. Gelukkig relativeer je ook. Ik hoop van harte dat je dat er in kunt blijven houden en dat je er in slaagt je zorgen iets meer los te laten...ze iets meer in de juiste proporties te zien.

    En een arm om je heen, een lief berichtje of een dikke knuffel...ik ben er digitaal mee overladen en dat heeft mij enorm goed gedaan. Ook jou wil ik bedanken voor je lieve woorden!

    Liefs, Ingrid

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Heel herkenbaar en knap hoe je het verwoordt. Mijn moeder zei altijd tegen mij: De mensheid lijdt het meest, door het lijden dat zij vreest - en wat nimmer op komt dagen... Intussen heb ik van deze spreuk mijn levensmotto gemaakt ( ook tamelijk tobberig van aard, begrijp je zeker wel). En daarna kijk ik zo veel mogelijk naar mooie dingen, maak van alles en geniet van de natuur. Dat doe jij ook al en dat helpt altijd... We zijn maar kleine mensjes en een stofje in de tijd, maar daarom zijn de problemen waar we mee pakken niet minder. Alles komt goed! En als het niet goed is, is het nog niet af....

    Geniet van alle mooie dingen om je heen, met de kinderen komt het zeker goed!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Relativeren is een mooi woord maar het ook doen blijkt vaak heel moeilijk.
    Ach ja mr. Murphy heeft hier de laatste jaren vele malen aan de deur geklopt en ook ongenodigd binnen gedrongen.Maar nu heb ik geleerd om elke dag te beginnen met te kijken en te bedenken naar iets waar ik blij van word al is het maar 1 ding. En ook elke dag eindigen met de dingen benoemen die de afgelopen dag de moeite waard zijn geweest.
    Het helpt echt waar. Maar ik blijf ook een mens met fouten en gebreken en heel soms gebeurt het toch dar mr Murphy mij even weer op de stramme knietjes krijgt maar dan vecht ik weer terug en schijnt de zon weer.
    Sterkte Stefanie-hoofd omhoog en geniet van de zon!
    warme knuffel uit Drenthe
    Truus

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ai, ai, ai...zo herkenbaar! Ik ben nogal een piekeraar, maar gelukkig, de laatste maand(en) gaat het redelijk goed, niet teveel pieker-momentjes gehad.
    Stekte en een lieve groet, Ineke

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Herkenbaar... Soms kun je het makkelijker naast je neer leggen en soms dringt het zich op...
    Wegdrukken heeft geen zin. Observeren en accepteren; het mag er zijn. Meestal gaan de zorgen over zaken die je raken. De kunst is, om het niet de overhand te laten nemen. Maar dat hoef ik jou niet te vertellen :-))

    En ondertussen... Genoot ik met volle teugen van jouw prachtige foto's. Stuk voor stuk kunstwerkjes!

    Lieve groetjes,
    Sandra

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Oh Stefanie, ik herken het zo, ben ook zo'n tobberd. Mijn hondje was ziek deze week, ik heb haar in gedachten al een paar keer begraven hoor. Ze is weer kiplekker hoor inmiddels! Ik probeer wel steeds te genieten van de dag , ik luister nog af en toe naar het gedicht dat die Belgische mevrouw,, griet op de Beek, geloof ik voorlas bij de wereld draait door, na de aanslagen in Brussel. Vooral die opmerking over niet de dagen zomaar voorbij te laten sudderen...... Haar verhaal heeft me diep geraakt.
    Sterkte meisje!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Wat Truus zegt daar kan ik me helemaal in vinden. De dag eindigen met iets waar je dankbaar voor bent.
    Mediteren heeft mij goed geholpen toen ik het moeilijk had, focussen op 1 ding, ondanks dat de gedachten komen en gaan. Observeren inderdaad. En je realiseren dat je zorgen maken geen zin heeft.
    Maar ja , denken en doen zijn 2 dingen !
    Maar je bent al een heel eind omdat je het je bewust bent.
    Fijne week!

    Sandra

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Mooi geschreven over zorgen en dan ook nog zulke mooie foto's erbij.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Lieve Stefanie, ik hoop dat al je zorgen toch heel snel minder zullen worden. Laat ze je er niet onder krijgen. Ik wens je heel veel sterkte.
    Liefs,
    Mirjam

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Mooi beschreven en herkenbaar. Gelukkig is het bij mij verleden tijd en ik hoop dat bij jou snel een lichtpuntje komt.
    Sterkte Stefanie.

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Gelukkig gaat Moedertje Aarde door, kunnen wij dat niet beïnvloeden ! En toont ze iedere keer weer de cyclus van het leven en dat er telkens weer een nieuw begin is. Ooit was ook mijn positieve kijk kwijt en kon ik zelfs niet meer genieten van de kleine wondertjes van de natuur maar ik weet : Ik worstel en kom boven (dat moet jij als Zeeuw wel herkennen). Het is geen makkelijk weg maar ergens diep van binnen liggen ook jouw positieve zaadjes...de vraag is alleen wanneer schieten ze wortel en gaan ze weer bloeien...Sterkte en een dikke knuffel van een medewandelaar

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Wat heb je dat prachtig opgeschreven. Ik herken het. Fijn trouwens dat je zon ziet!

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Het zijn onze levenslessen..onze uitdagingen om het leven lief te hebben in al zijn en haar facetten. Blijdschap, verdriet, onrust...het bestaat dus het mag er ook zijn...we mogen het ook ervaren. Want als we blij zijn dan gaan we ook niet denken: o jee...ik ben blij....wat nu??? ;) Nou lieve Stefanie...dat zijn niet mijn wijze woorden hoor en het klinkt allemaal zo makkelijk en het staat er ook allemaal zo duidelijk maar ondertussen ben ik ook zeer regelmatig aan het stoeien met die apen en beren. want welke bril ik ook opzet...steeds weer zie ik ze! Ons meidje wat nu in het verre China zit zei vorige week tegen mij: mam...weet je dat jij écht een talent heb in het verzinnen van problemen, dingen die allemaal mis kunnen gaan! Ja schat...zei ik...je moedertje heeft nu eenmaal een creatieve geest ;) We komen er wel Stefanie...en ondertussen voel ik helemaal met je mee! Dikke knuffel uit Den Haag!

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Zorgen, we hebben ze liever niet. Maar een leven zonder bestaat eenvoudig niet. Zaak is dus dat we er op een goede manier mee omgaan, dat lukt me soms wel en soms niet.. Dat je er een blogje over schrijft is al een mooi ding. Laat het niet woekeren daar binnen maar zet je hart open! Lieve groet.

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Zo herkenbaar wat je schrijft. Zorgen om kleine en grote dingen, zorgen om zaken waar je je eigenlijk geen zorgen om zou moeten maken maar zonder meer vertrouwen op de goede afloop(zoals afstuderende kindren). Makkelijk gezegd en we weten het ook best maar toch....
    Andere zorgen kunnen je uithollen en je energie wegnemen. Ik vind het zo goed van je dat je desondanks foto' plaatst waar we blij van worden. Het zegt mij dat je, ondanks alles, de mooie dingen blijft zien. Veel sterkte.
    Anje

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Zo lief!
    Dank!
    En zo nodig vandaag!
    Het voelt als een omhelzing!
    Nogmaals hartelijk dank.
    Jolanda.

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Wat heb je mooie optimistische foto's bij je overpeinzing geplaatst. Het komt vast wel weer goed.Maar misschien moet je er niet zo hard je best voor doen... Verdriet en narigheid toelaten en toch uitkijken naar mooie dingen. Volgens mij ben je goed op weg. Heel veel sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
  21. Ik ben van nature optimistisch, geen piekeraar maar heb in mijn leven twee keer zeer moeilijke tijden meegemaakt. Tsja, en dan is alles wat anderen zeggen makkelijker gezegd dan gedaan. Het is allemaal weer ten goede gekeerd maar het heeft veel energie gekost. Als ik terug kijk op mijn leven denk ik dat ik van de moeilijke zaken het meest heb geleerd. Maar als ik zo jouw foto's zie en je teksten lees kom jij hier wel weer uit, want je hebt gelijk, de wereld draait door, ook al zou je willen dat die wereld even stil stond bij jouw problemen.

    BeantwoordenVerwijderen
  22. Zoals velen al schreven ,herkenbaar ,maar door jouw weer prachtig verwoord
    Zelf denk ik dan neem een moeilijk breiwerk ,goed voor de hersens en geen tijd voor denken.
    Lieve gr marloes

    BeantwoordenVerwijderen
  23. ja ik ben ook een persoon die zich snel zorgen maakt,en vaak ook weer wel om niks,mooi verwoord hoor

    BeantwoordenVerwijderen
  24. Ik herken dat helemaal en vraag mijzelf wel eens af wat moet ik doen om niet steeds in die neer waardse spiraal te belanden. Het wordt Lente dat voelt al goed. Ik wens iedereen de met eenzelfde probleem worstelt heel veel liefs en sterkte toe.
    Groeten
    Marga

    BeantwoordenVerwijderen
  25. Ik herken dat helemaal en vraag mijzelf wel eens af wat moet ik doen om niet steeds in die neer waardse spiraal te belanden. Het wordt Lente dat voelt al goed. Ik wens iedereen de met eenzelfde probleem worstelt heel veel liefs en sterkte toe.
    Groeten
    Marga

    BeantwoordenVerwijderen
  26. Klinkt heel bekend en dat terwijl ik ook iemand ben die altijd de zon ziet schijnen maar bij mij draaien de radartjes ook op volle toeren. Ik voel met je mee, heel veel sterkte en hopelijk snel weer wat rust. x

    BeantwoordenVerwijderen
  27. Ach lieve Stefanie; hoe lastig is het soms om die zorgen los te laten. Jij weet net als wij allemaal dat het niet beter wordt doordat je ongerust bent, maar weten betekent niet dat je er zomaar mee kunt stoppen. Zo werkt het jammer genoeg niet. Zo mooi als jij dat verwoord en verluchtigd met je prachtige foto's, dat is een gave! En weer laat je ons even stilstaan bij wat het leven ons brengt aan moeilijke en mooie dingen!!
    Sterkte meissie en ik hoop dat de zonzijde wat meer voor je in zicht komt!
    Liefs, Nelleke

    BeantwoordenVerwijderen