zondag 18 september 2016

Het avontuur van Nino

Tjonge, wat een vréselijke dagen hebben we achter de rug! Donderdagochtend kwam onze Nino niet, zoals gewoonlijk, vrolijk miauwend naar ons bed om duidelijk te maken dat het tijd voor brokjes was.. Het bleef stil, en dat vond ik al vreemd, want normaal komt hij ons áltijd wakker maken. Lily was er wel, zij zat keurig te wachten bij de etensbakjes in de keuken. En nee, ze wist ook niet waar haar kattenbroertje was.. ;o)!


Die héle ochtend bleef ik naar hem uitkijken maar.. geen Nino. Iemand anders is dan misschien niet meteen ongerust, maar bij mij gingen meteen alle alarmbellen ringen. Ik liep een paar rondjes zoekend en roepend door de buurt; vroeg buren of ze hem soms gezien hadden maar.. helemaal niks geen Nino!

Nou is Nino een jonge kater en de meesten reacties waren dan ook dat hij vást gewoon een nachtje op stap was, en dat hij vást de volgende morgen weer thuis zou zijn!

Maar ook vrijdagmorgen... geen Nino..L



Inmiddels maakten we ons állemaal grote zorgen om onze naïeve en ietwat schuwe kater, vooral ook de kids. De meest gruwelijke scenario’s waren inmiddels de revue gepasseerd plus bijbehorende tranendallen. Was hij misschien aangereden.. overreden… meegenomen… ergens opgesloten? En zouden we hem ooit nog levend terug zien? Ik was zelfs die vrijdag naar een garageplein in de buurt geweest, en had bij alle boxen Nino’s naam geroepen, in de hoop misschien gemiauw te horen…


Omdat Nino zaterdagochtend tot ons grote verdriet nog steeds niet verschenen was, besloten we hem nu officieel als vermist op te geven bij Amivedi. Ook maakten we een postertje, wat we op diverse Facebookpagina’s plaatsten. Tussendoor probeerde ik gewoon alles te doen, wat ik normaal ook doe.. maar door de gedachte aan het hoogstwaarschijnlijke verlies van onze lieve kat lukte niets, en was ik compleet van de wap!


Zaterdagmiddag vroeg de Stuurman of ik zin had in een fietstochtje naar Veere. Maar nee, ik kon me er nu niet toe zetten om ‘zomaar’ iets leuks te gaan ondernemen nu onze Nino kwijt was… Toen hij vertrokken was besloot ik het ‘vermist-postertje’ uit te printen en te gaan flyeren in de buurt. Er zijn genoeg mensen die niet op Facebook zitten en wie weet, hadden iemand hem wel gezien! Ik was nog maar net terug van mijn ronde toen de bel ging en er een onbekende vrouw aan de deur stond, mét het foldertje over Nino in haar handen.. “Hallo”, zei, ze ietwat opgewonden, “ik ben de nieuwe overbuurvrouw. En wij denken dat jullie vermiste kat misschien wel bij ons in huis zit!!”


Wat bleek? De afgelopen drie nachten hadden zij en haar man ’s nachts gestommel beneden gehoord. Er bleken wat plantjes op de grond gegooid te zijn van de vensterbank. En ze zagen sporen van pootjes tegen de ramen. En deze ochtend vonden ze zelfs kattepies op de vloer! Maar… een kat konden ze niet vinden! “Kom maar zoeken als je wil”, zei de nieuwe overbuuf, “maar we weten niet zeker of hij er nog zit hoor!” Nou, ik rénde zowat naar hun huis toe, de doos met kattenbrokjes snel mee gegrist.

Eenmaal binnen bleek dat de nieuwe overburen nog middenin hun verbouwing/verhuizing zaten. Overal lag klusmateriaal en stonden verhuisdozen. Hun vrolijke hondje kwam gezellig blaffend meezoeken. En de tuindeur stond gewoon open. Een gevoel van moedeloosheid zakte over me heen toen ik dit zag. Hier zou Nino toch niet zitten? Als dat zo was, dan had hij gewoon naar buiten kunnen lopen? Het bleek dat er ook een kattenluikje in de deur zat. Maar, dat stond open ‘van buiten naar binnen’ en dicht ‘van binnen naar buiten’. Stel nu, dat Nino 's nachts naar binnen was geglipt via dat kattenluik, dan had hij er niet meer door terug naar buiten gekund.


 “Kijk maar waar je wil hoor”, zei de nieuwe buuf. “Onder de banken en kasten misschien?”  Al roepend zocht ik onder hun meubels, schudde met het kattenvoer, maar.. geen kat natuurlijk. Toen ik me afvroeg waarheen hij zou kunnen als hij door de achterdeur naar buiten was gevlucht, liepen we samen de tuin in om daar te kijken. En terwijl we daar rondliepen riep de buurman, die binnen was gebleven, ineens: “Ik hoor een kat miauwen!”


Wij snel naar binnen, ik roepen… en in de stilte die daarop volgde hoorden we heel zachtjes een miauwtje van een kat! Het geluid kwam vanuit een nis waarin een kastje stond en wat verder helemaal opgevuld was met een enorme hoeveelheid hout, planken, platen, verhuisdozen en isolatiemateriaal.

En terwijl ik op mijn knieën viel en Nino’s naam bleef roepen begonnen de buren snel met het weghalen van ál die materialen. Ik kon alleen maar roepen, en voelde me vanbinnen zó ontzettend opgelucht, dat valt met geen pen te beschrijven!! Hier zat een kat!!!
Toen de laatste plaat isolatiemateriaal eenmaal wat verschoven kon worden zagen we in het holletje onder de verwarming een zielig kattenkopje verschijnen: Nino!!!


Mensenlief, jullie kunnen je niet voorstellen hóe blij en opgelucht ik was.. ik was compleet in tranen van blijdschap!! Nino ging in de houtgreep mee naar onze Villa, ook hij was natuurlijk helemaal van slag en gestrest! Eenmaal thuis ging hij meteen drinken en daarna week hij niet meer van mijn zijde! Hij wou alleen maar knuffelen, kroelen en drinken, kwam zelfs op schoot liggen (wat hij anders nóóit doet!). Langzaam werd hij weer wat rustiger!


Achteraf denken we dat de aanwezigheid van het hondje de reden is geweest dat Nino overdag niet meer terug naar buiten durfde, door die open tuindeur. Aan de andere kant heeft hij ’s nachts wel iets kunnen drinken en eten van het voer wat beneden stond. Dan ging het hondje namelijk mee naar boven. Maar ja, dan was die tuindeur natuurlijk dicht en kon hij er niet uit…

Die Nino! Wat een avonturier! We zijn dólgelukkig en super opgelucht dat het uiteindelijk allemaal goed afgelopen is met deze doerak en dat onze Nino weer terecht is!

30 opmerkingen:

  1. Ik voel de spanning en stress zelfs in mijn eigen lijf, maar ook de opluchting en de blijdschap! Wat hebben jullie in de rats gezeten, net als Nino. Super dat je actief aan de slag bent gegaan, want dat is uiteindelijk wel zijn redding geweest. En nu maar veel knuffelen en genieten van het feit dat hij weer bij jullie is!

    Liefs, Ingrid

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Jee, wat een verhaal, gelukkig met een hele goede afloop. Ik voelde gewoon de stress van jullie. Je bent al aan paar katten kwijtgeraakt op niet zo'n leuke manier, dus ik zag het al weer gebeuren, maar gelukkig, hij is weer gezond thuis.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Precies Marian, juist doordat we al eerder twee jonge katten op een akelige manier zijn kwijtgeraakt was ik nu zo enorm in de stress..

      Verwijderen
  3. Jeetje, wat een avontuur! En een heel bijzondere kennismaking met de nieuwe buren ;-)
    Gelukkig dat het zo goed afloopt!
    Groetjes,
    Akkelien

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik heb ze die avond nog een flesje wijn gebracht ;o)

      Verwijderen
  4. Pfff...wat een opluchting. Zo zie je maar, gelukkig komt alles weer op "katten"pootjes terecht. Kon je opluchting en emoties gewoon voelen, terwijl ik je verslag hier las.
    Knuffel Nino nog maar lekker en fijne zondag

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Oh, nee he! riep ik hier achter de pc toen ik de titel van je berichtje zag. Maar gelukkig een happy end! Geef hem maar een extra knuffel dat heeft ie wel verdiend.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Oh, ik kreeg er direct zo'n akelig gevoel bij, wij maakten dzt ook eens mee, wat ben je dan toch ongerust!
    Onze poes is waarschijnlijk in een auto gesprongen en zo verdwenen, nog maanden fietste ik overal rond
    om Borus te zoeken, helaas hebben we hem nooit meer gezien en het was zo'n lieverd.
    Ik ben heel blij, dat Nino weer thuis is, verwen hem maar lekker.
    Groetjes,
    Betsy

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Alleen al van de titel begon mijn hart te bonken: ogotogot... dat kleine ding.... Wat een opluchting, dat je hem weer terug hebt gevonden. Aan zijn reacties merk je wel hoe opgelucht hij zelf ook is! Lekker doorgaan met knuffel en op schoot nemen!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Owww.... mannnn... Ik voel met je mee! Ik heb zelf wel geen katten, maar kan me de ongerustheid en het gespook in je hoofd maar ál te goed voorstellen.
    Wat super, super fijn dat je hem op tijd teruggevonden hebt!
    Voortaan op tijd thuis komen lieve Nino!
    Liefs,
    Sandra

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ohh wat een spanning en wat heerlijk dat hij er weer is. Je moet er toch niet aan denken!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Oh wat vreselijk, ik leefde hartstikke mee tijdens het lezen. Pfff, een verhaal dat goed afloopt. Fijn!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Wat een vreselijk verhaal, wat moeten jullie in de rats hebben gezeten, gelukkig eind goed al goed.
    Kom lekker bij en geef hem een kroel van mij
    Mer warme groet Manon

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Oh door je hele verhaal zat ik ook gewoon gespannen in afwachting of het goed zou aflopen. Gelukkig wel, want niets zo vreselijk dan je kat, aangereden in de berm te vinden. Niet dat dat mij is overkomen, maar wel mijn nichtje een paar jaar geleden. Zo verdrietig.
    Fijn dat Nino weer lekker thuis is.
    Fijne avond,
    liefs,
    Mirjam

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Oh man, what stress! Gelukkig heb je hem weer gevonden! Pfiew!

    BeantwoordenVerwijderen
  14. O, wat een afschuwelijke dagen zul jij hebben gehad! Ik kan me voorstellen hoe je je voelde, want wij hebben zoiets ook een keer gehad met Boofy, gelukkig wel iets minder lang...
    Tjonge, dat Nino toch al die tijd zò dichtbij was hè... Dat had je niet kunnen denken!
    Het is maar goed dat je met de foldertjes aan de slag ging...
    En natuurlijk kon je geen stukje gaan fietsen of iets leuks doen! Ook dat snap ik; dat is zo tegenstrijdig, zo raar ...
    Ik denk niet Nino dit ooit nog een keertje doet; bij anderen naar binnen gaan ...
    Houd de rakker maar lekker thuis!

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Kan 100% met je meevoelen hoe opgelucht je was toen Nino weer gevonden was.
    Vermist is echt verschrikkelijk, want net wat je schrijft, er gaat van alles door je hoofd, en natuurlijk ook het ergste.
    Denk dat hij nooit meer bij het huis van de buren in de buurt komt :-)
    Hopelijk blijft het nu een echte knuffelkat.

    BeantwoordenVerwijderen
  16. ohhhhhhhhhhhhhhhhhhhh jemig wat een verhaal...
    wat zullen jullie in onrust hebben gezeten...
    vreselijk,
    maar wat ontzettend fijn dat hij er weer is,
    ik voel me helemaal opgelucht...
    dikke knuffel voor jullie

    xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Jeetje wat heb je dit spannend beschreven. Maar..., gelukkig is het goed afgelopen. Wat is het een schatje!!

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Pppppfffffttttt.....zit met bonkend hart je verhaal te lezen!
    Weet helemaal hoe jij je hebt gevoeld--oh die onrust..vreselijk.
    Onze Winnie was ook eens verdwenen en hier is een N-weg voor het huis...en ja ook wij hebben 2 poezen op een nare manier verloren. Gelukkig zat Winnie in een kastje onder de tv die anders nooit openstaat,maar een donkere poes zie je niet in een donker kastje!En ze reageerde nergens op!!!
    Fijn dat Nino nu heerlijk bij je op schoot ligt-lekker verwennen Stephanie!
    groetjes,Truus uit Drenthe

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Wat een schrik maar gelukkig goed afgelopen.

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Wat een schrik en ongerustheid ,fijn hij is er gelukkig

    BeantwoordenVerwijderen
  21. och jee wat een avontuur zeg,gelukkig heb je flyers opgehangen,kun je zien dat dat dus heeft geholpen,fijn hoor dat hij weer terug is

    BeantwoordenVerwijderen
  22. Wat een avontuur voor jullie kat en wat een opluchting dat hij weer gevonden is.

    BeantwoordenVerwijderen
  23. Oh ik voel helemaal met je mee! Ik zou ook helemaal van slag zijn als een van onze katten weg is. Gelukkig hebben jullie 'm gevonden! Leuke naam trouwens Nino :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  24. Wat een geluk voor Nino dat de buren toch een beetje alert waren. Wat moet hij bang geweest zijn van de buurhond. Eind goed al goed! Grappig verhaal toch wel (achteraf gezien)! :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  25. Wat een leuke foto's! En wat een fijn dat het spannende verhaal een goed eind heeft...je moet er toch niet aan denken. Bij jullie zeer zeker een gevoelig punt! Lieve groet Petra

    BeantwoordenVerwijderen
  26. Ook wij hebben dat een paar keer meegemaakt. Kat vermist.... Een keer is onze kat nooit meer terug gekomen. Dat is vreselijk. Gelukkig is Nino weer thuis.
    Groetjes Will

    BeantwoordenVerwijderen