zaterdag 23 januari 2016

Vakantiesokken

Ondertussen,
nadat alle was
- en andere achterstallige zaken -
weer onder handen genomen zijn
(die je zo kan hebben, na een weekje uithuizig)
wordt er hier in onze Villa ook weer volop
gebreën..
;o)

Tot mijn verrassing ontdekte ik dat in Duitsland
sokkenwolletjes gewoon in de suup liggen!
En, niet van die neppe soorten,
maar echt goede kwaliteitswol.
Gingen we om avondeten,
kwam ik zómaar
(kon er écht níets aan doen ;o))
terug met prachtige bolletjes Regia wol!!


Heerlijk om mijn danig geslonken voorraad sokkenwol
weer eens lekker aan te vullen!

Maar…niet álles verloopt even voorspoedig in handwerkland.
Het visserstruienvest blijft tegen de draad in gaan.


Is het achterpand inmiddels
(na 2x 'proef'breien)
naar tevredenheid af,
nu… willen de voorpanden niet naar de zin L

Je zou er een sik van krijgen (grumble).


De mindering van de hals verloopt veel te langzaam
zodat er niet echt een hals ontstaat.
En dat, terwijl ik dit écht volgens patroon brei…
Dat wordt dus wederom uithalen
en opnieuw rekenen.
Mijn favoriete bezigheid, haha ;o)


Gelukkig waren er van de ZMBD nog een aantal
6-draads tweed wolletjes over.
Genoeg om een paar warme vakantiesokken van te breien!


Makkelijk breiwerkje om mee te nemen op vakantie
en na lange dagen wandelen, klimmen en dalen
het ideale handwerkje voor bij de houtkachel.


Ze worden erg naar mijn zin,
die kabelsokken,
dus wat mij betreft
mag het nog best een poosje koud blijven
;o)


Kan ik er lekker mee pronken J

PLUK DE DAG!


woensdag 20 januari 2016

Bergen en Geborgenheid

Voordat de sneeuw viel,
en ons een paar geweldige winterse dagen bezorgde,
beleefden en genoten we intens
van de wereld van heuvels, bergen en bossen.


En… al ben ik écht een kind van de zee..
een bescheiden deeltje van mijn jeugd bracht ik door
tussen rotsen en dennen, riviertjes en dalen.


Dierbare herinneringen die ik koester
en die verankerd liggen in mijn ziel.


Zodra ik de grens met het vlakke land passeer,
de wegen beginnen te stijgen en dalen,
de loofbomen vervangen worden door dennenbossen
en riviertjes m’n pad gaan vergezellen
begint mijn hart te zingen.


Daarom reizen we
zo af en toe
naarmate weemoed en behoefte groeien,
naar de natuur van mijn jeugd.


Dit keer werd dat een weekje Eiffel.

Vertrouwd genoeg om ‘thuis’ te komen
en nieuw genoeg om vol uitdagingen te zijn
 ;o)


Mooi om te ervaren dat elke natuurbeleving
zo zijn eígen lessen brengt.


De oneindigheid van zee, golven en strand
geven me altijd weer klaarheid, helderheid, rust en ruimte.


Maar… het onvoorspelbare landschap van heuvels en rotsen
brengen me juist onverwachte wendingen, verrassingen en avontuur!

De weidsheid van de heuveltoppen wordt
altijd afgewisseld
 door de geborgenheid van diepe dalen.


Geuren 
van lang vervlogen tijden…

..van dennengroen,
steen en rotsen,
gevallen bladeren,
water
en de rook van houtvuur..


Dit alles omarmt me,
koestert me,
en maakt dat ik weer even ‘thuis’ kom..

Hier
in dit mooie, geborgen heuvelachtige land.


En…

..wat word ik dáár blij van J!


maandag 18 januari 2016

Winter Wonderland

Het gehuchtje waar we verbleven,
de Houthakker en ik,
stelt niet zo veel voor…
Dertien huizen, dan heb je het wel gehad.
Halverwege de berg nestelen zich wat boerenhuisjes bij elkaar voor
geborgenheid en gezelschap.


Ondanks de vele voorspelde regen boffen we best:
elke dag is het weliswaar bewolkt,
maar net zo vaak breekt de zon even door
en hooguit twee keer per dag ‘pakken’ we een relatief klein buitje.


Het is dan ook gewoon héérlijk om elke dag
‘s morgens de rugzakken om te gespen
en met de wandelkaart op avontuur te gaan!


Halverwege de week in dit charmante gebied van heuvels en bossen
komt - geheel onverwacht – ineens een cadeautje:
regen die zich transformeert tot natte sneeuw…

eíndelijk een vleugje winter J!


Tot ons ongeloof blijft de natte sneeuw binnen een minuut of tien al liggen
en verandert de grijze winterwereld in een heus
Winter Wonder Land!


Jippie…
zzzneeuw!!!


Wat is dat ongelofelijk MOOI!!
eindelijk Écht Winter!


Oké.. de glibberende en glijdende afdaling met de auto
via een haarspeldenbocht weggetje
terug naar ons huisje
is een ander avontuur… brrrrrr!

Want, waren we op alles voorbereid…
 op sneeuw hebben we totaal niet gerekend ;o)


Gelukkig blijft de sneeuw liggen.


En… maken we de rest van de week gelukzalig
heerlijke winterwandelingen!!

Wordt vervolgd!

dinsdag 5 januari 2016

Paarden in de branding

Dit logje lag al klaar. Vóór de aanvaring met de ‘boom’…
Mooie plaatjes, van paarden in de branding.
Tijdens een heerlijke wandeling over het strand.
Die wou ik graag met jullie delen!
Omdat het zo’n magische middag was J



Maar ja, er kwam éééven iets tussendoor ;o)

Dank jullie wel voor alle bezorgde en lieve reacties!
Mijn hoofd gaat goed, geen enkel pijntje meer!
Alleen protesteren m’n nek, schouder en arm een beetje…
Want ja… die klap kwam best behoorlijk aan.

Ik doe daarom inderdaad de komende dagen héél rustig aan!
Hééééél rustig ;o)

Maar nu, die plaatjes nog.
Van de paarden.
Op het strand…


Eerst kwamen er drie. Ze galoppeerden met veel plezier door de zee.
Wat een lol!




Toen twee mannen met Belse knollen..
zo prachtig om te zien!


Die knollen waren nog maar een week geleden uit België gekomen.
Ze moesten dus behoorlijk wennen aan het strand en de zee…
Prachtig om te zien hoe rustig de mannen met ze omgingen.


Het ene paard vond het maar niks.
Hij werd voorzichtig aan de lijn meegenomen.
Wat stoer van die man..
.. zo’n onwillig knol laten wennen!


Het andere paard vond het prima
en ging voorzichtig met z’n paardenvoeten door de branding.
Gaaf!


Het leek wel of heel paarde minnend Zeeland zich hier deze middag verzamelde..!


Een groep paardenkindertjes uit Kloosterzande…


Met - zo af en toe - een beetje hulp
;o)




Ze hadden superveel plezier!

Of ruiter Daphne, voor het eerst sinds lange tijd
 weer met haar paard op een buitenrit.. wat was ze blij!!



Of ze de deze foto’s mocht hebben..
als herinnering aan een speciale dag.
Tuurlijk ;o)


Langzaam zakte de zon.
En kwam er een eind aan een middag vol paarden aan zee.

(En, als je nou misschien denkt, dat ik al die mensen ken?
Nee hoor ;o)
Allemaal onbekenden!
Maar, als je hun paard op de foto zet,
maakt iedereen graag een praatje!)

J


zondag 3 januari 2016

Heb ik weer…!!

We staan met z’n drieën in de minituin van Schoonzus. Klaar voor het grote werk.
Kettingzaag en takkenscharen liggen klaar.
De aanhangwagen staat op de parkeerplaats naast het tuintje.
We zijn gehuld in werkgoed en beschermende handschoenen.

Twee bomen moeten er om bij Schoonzus.
Van de drie. Twee ‘niet-zo-grote’ bomen.
In haar kleine tuintje ogen ze echter behoorlijk…

Jammer is het wel.
Van die bomen.
Dat vind Schoonzus zelf ook.
Maar gelukkig blijft er nog eentje staan. Zo krijgt ze meer licht
maar houdt ze toch nog wat groen.


Het gaat goed. Eén boompje is al helemaal om.
Schoonzus en ik sleuren de takken en stam naar het parkeerplaatsje
en knippen de zijtakken zoveel mogelijk af.

Zien jullie het voor je?
Het is een leuke klus.

Het tweede boompje gaat ook gestaag.
De bovenste zijtakken zijn al door de Houthakker weggezaagd.
Een klein keepje erin, en dan de zwaartekracht zijn werk laten doen.
Schoonzus en ik trekken die takken naar de goede plek
zodat ze niet op de auto’s of het dakje van de buren vallen.


De tweede stam blijft nu nog over. Daar kan beter een touw aan, zegt de Houthakker.
Met dat touw kunnen we hem de juiste kant op trekken.
Het is een zware stam. Die wil je niet op de verkeerde plek.

Twee touwen maakt de Houthakker vast.
Eén voor Schoonzus en één voor mij.
Hij zaagt een inkeping. De stam doet nog niet veel.
“Trekken”, roept de Houthakker, “naar de kant van de aanhanger..!!”
Maar Schoonzus denkt dat we de stam los moeten trekken.
En ik sta precies dáár, waar dat stuk stam uiteindelijk neer moet vallen…


De Houthakker maakt het inkepinkje ietsje groter.
Nu komt de top van de stam in beweging.
Schoonzus gaat nog harder trekken.
Ineens dendert de stam met een noodvaart recht op me af.
Door de onverwachte snelheid kan ik niet meer weg.
In een reflex draai ik me om.
Dan knalt de stam om mijn achterhoofd...
Ik lig op de grond en zie sterretjes…!
Nooit gedacht dat dat echt bestond: sterretjes zien...

Het duizelt me en er stroomt een klein straaltje bloed in mijn nek.
Een vreemde gewaarwording.
Alsof ik niet echt ík ben…

Geveld door een boom!


Schoonzus helpt me overeind en naar binnen.
Ze dept mijn achterhoofd schoon. Vraagt hoe ik me voel.
Gelukkig zit er alleen maar een schaafwond op mijn hoofd.
En een sneetje. Dat schrijnt en prikt wat.
Mijn hoofd voelt duf.

Ik voel me stom. Hoe ongelofelijk stom kun je zijn
om onder een boom te gaan staan die afgezaagd wordt!
Schoonzus en de Houthakker zijn bezorgd.
Maar ik voel me verder oké.
Wat geschrokken natuurlijk.. maar vooral stom.


We gaan gewoon verder met sjouwen.
De rest van de stam is snel weggezaagd.
Het opruimen gaat ook vlot.
Het bloeden is bijna gestopt.

We eten een soepje in het dorp van Schoonzus. Aan de haven.
En maken foto’s van mijn gebreide deken bij de vissersschepen.
Alles oké!
Maar… het is een rare dag!
De klap van de stam op mijn hoofd werkt vreemd door…
Gelukkig heb ik geen hoofdpijn of andere ongemakken.
Alleen nog die schaaf op mijn hoofd.
En een wat stijve nek.

De komende dagen maar eens rustig aan doen.
Gelukkig is mijn deken af.
Daar kan ik nu lekker onder!
 ;o)