dinsdag 19 april 2016

Slow down

Al een tijdje neuriet dit liedje van
Simon and Garfunkel door mijn hoofd..


Vooral om de eerste zin moet ik telkens glimlachen!
“Slow down”, zingen ze vrolijk,
en… dat doe ik!!

Met deze mooie lentedagen is er niets heerlijkers
dan, na gedane arbeid
(die natuurlijk gewóón doorgaat ;o)


heerlijk buiten keutelen..


wat plantjes vertroetelen


wandelen in het achterland


lentebloemen fotograferen


buitenspelen met de poesjes.. YY



of bijvoorbeeld overheerlijke havermoutkoekjes bakken!


(Met dank aan Hetty
 voor het bakken van deze suikervrije koekjes,
speciaal voor mij J
en daarna voor het gul delen van dit superlekkere recept!)

Tussen alle bedrijven door
doe ik nog een steekje aan mijn vissersvest


 Wat overigens voor de zoveelste keer compleet uitgehaald is
en helemaal opnieuw vorm heeft gekregen ;o)
maar... 
nu wel EINDELIJK hééélemaal naar mijn zin is, haha!


Maar… als jullie vinden dat het hier de laatste tijd
tóch wat stilletjes blijft vanuit m’n Villa …
…dan kan dat zomaar helemaal kloppen!

Een nieuw schrijfproject dient zich aan,
heeft zich genesteld in mijn hoofd..
.. en..
dat MOET er uit!

Deze verhalen zoemen al jarenlang rond in mijn gedachten...
De afgelopen weken beginnen ze steeds harder te roepen
en, langzaam krijgen ze vorm.


Om te zorgen dat ik niet hele dagen achter de computer zit te tikken
volg ik daarom met veel plezier
de wijze raad
van Simon en Garfunkel op, hihi..

“Slown down…”

Dus, als jullie mij een poosje missen,
dan ben ik uh…

J

PLUK DE DAG!!


vrijdag 8 april 2016

Cadeautje!

Vandaag kreeg ik precies op het juiste moment
een ongelofelijk mooi cadeau..!


Gewoon.
Zomaar in de schoot geworpen!


 Hoefde er niets voor te doen.


Alleen maar door
op het juiste moment,
op de juiste plaats zijn ;o)


W*O*W!
Wat een bofferd ben ik J


Lente tooide zich in haar meest mooie
en machtigste kleed...


En dat zomaar
op de Markt in
- nota bene - Arnemuiden.. ;o)


Het maakte mijn bezoekje aan Jeanet
extra feestelijk en..


..mijn hart oh zo blij J


En.. 
bij deze nog heel veel dank 
voor de lieve, ontroerende, opbeurende en omarmende reacties 
op mijn vorige post.. !

zondag 3 april 2016

Zorgen

Zorgen… iedereen heeft ze wel...
ik bedoel: noem mij eens iemand, die ze níét heeft?
Bijna dagelijks spreek ik wel iemand
die te maken heeft met verdrietige en heftige zaken
die hun leven
in meer of mindere mate beheersen…

Elk huisje heeft écht zijn kruisje.


De een heeft meer last van piekeren dan de ander natuurlijk.
De ene mens is van nature zorgelijk,
ziet altijd het halflege glas,
terwijl de andere mens áltijd
de zon ziet blíjven stralen ;o)


Het gekke is dat ik het afgelopen driekwart jaar
van een immer positief ingesteld persoon
langzaamaan veranderd ben
naar een wat zorgelijk en tobbend mens.

En om héél eerlijk te zijn… bevalt me dat van geen meter!!!
L


Want.. hoe zinvol is het om je zorgen te maken
om dingen waar je geen invloed op uit kunt oefenen?
Absoluut niet zinvol natuurlijk,
 daar zijn we het allemaal wel over eens.

Maar.. waarom blijft dat hoofd, die gedachten,
 dan in kringetjes rond malen
waardoor het zo ongelófelijk lastig is
om uit die tredmolen van negatieve gedachtes te stappen..?


Ik zal niet uitweiden over mijn Zorgen-Top 4.
Nummer 3 en 4 zijn eigenlijk geen échte zorgen moet je weten ;o)
Die pak ik erbij omdat mijn moederhart
dat nou eenmaal zo voelt.


Zowel de Jongste als de Oudste
hoopt de komende maanden eíndelijk hun opleiding c.q. studie af te ronden.
Tenminste, daar gaan zij – immer positief gestemd – wél van uit!
Zij zijn er van overtuigd
dat dit zonder al te grote problemen gaat lukken!
Dus.. wie ben ík dan, om me hier zorgen over te maken???
Maar geloof me, de vlag gaat uit
als het eenmaal zover is, haha!!


Mijn andere twee zorgen zijn van een andere aard.
Het zijn energievreters van de bovenste plank.
Want, weet je, dat is het wat zorgen doen:
ze zuigen je totaal en compleet leeg!


Ik troost mezelf met de gedachte
dat ik niet de enige ben die zorgen heeft.
En dat Moedertje Aarde gewoon doorgaat met ademhalen..


Dat de knoppen gewoon blijven uitbarsten
en de lentebloemen
-  zoals elk jaar -
hun kleurenpracht blijven tonen.


Dat de aarde gewoon blijft draaien,
de regen en zon elkaar blijven afwisselen
en dat na de nacht
gewoon de dag weer begint!


En
dat wij, met al onze zorgen
- groot of klein -
elkaar als mens nabij blíjven staan!

Die arm om je heen,
dat luisterend oor,
die knuffel
of dat ene, lieve appje..!
Y

Bij Dien lees ik dit prachtige gedichtje van Stef Bos.

Ik sta op de grens
Van vroeger en later.
Voor mij een ruimte
die ik nog niet ken.
Achter mij alles
wat ik achter moet laten.
Ik sta hier met niets meer
dan alleen, wie ik ben.

Treffende woorden die precies passen bij
waar ik momenteel sta.
Vind het ineens zo gek niet meer
dat ‘mijn’ zorgen zich daarom zo brutaal
naar de voorgrond dringen ;o)


En kijk…
zie ik daar warempel de zon ineens weer schijnen!
J
  
Deze keer speciaal voor Jolanda:
sterkte en
PLUK DE DAG!!