woensdag 23 november 2016

Ma

Met z’n zessen redderen we door het kleine boerenhuisje. Twee schoonzussen halen beddengoed en handdoeken uit de linnenkast in de slaapkamer, die aan de woonkamer grenst. Ze overleggen met elkaar over de plaats waar het allemaal heen moet. De derde loopt met Schoonma mee, van de badkamer naar haar nèt afgeleverde nieuwe bed, wat midden in de woonkamer is gezet. Een hoog bed is het, zo’n verpleegbed met zijkanten en een ‘papagaai’. De zon schijnt stralend door de ramen naar binnen en legt een gouden gloed over de broze vrouw die met een vermoeide zucht dankbaar gaat liggen. Een schoonbroer smeert boterhammen en kookt eitjes. De twee zussen verdwijnen met kleding en linnengoed naar boven. Mijn Stuurman rommelt buiten, in en rond de schuur. Er zijn problemen met de septic tank die hij wil oplossen.

Ma vraagt naar me, wenkt de jongste zus opgewekt. Zachtjes omhels ik haar, wat oogt ze teer in dit grote bed. Ze kijkt me liefdevol aan als ik pak haar dunne hand pak. Of ze heel erg geschrokken is van het nieuws, vraag ik haar voorzichtig. “Nee”, zegt ze. Haar wijze ogen kijken berustend. “Ik dacht het al. Als je één en één bij elkaar optelt…”

Ik voel de tranen in mijn ogen opwellen. Maar dat wil ik niet. Geen overdreven emoties wil ik tonen, niet hier, en niet nu.. Niet bij deze sterke, wijze vrouw, die gisteren te horen kreeg dat die rottige kanker razendsnel is uitgezaaid door haar hele lijf, ondanks alle bestralingen van de afgelopen periode. Dat ze uitbehandeld is. Dat ze hooguit nog een paar weken te leven heeft.
Maar ook háár ogen worden vochtig.

Ik voel hoe ongelofelijk dierbaar zij me is, mijn bijzondere Schoonma. Ze is liefdevol en krachtig, een stille rots in de branding. Klein en frêle, maar groots in haar ‘zijn’. Nooit oordelend, nooit klagend, open staand voor iedereen. Ze leeft vanuit een diep spiritueel besef. Tot aan deze zomer nog gaf ze wekelijks yogalessen.

Hoe het met de kinderen gaat, vraagt ze. Drie jongvolwassen kleinkinderen heeft ze inmiddels. Maar ik zie hoe vermoeid ze is. Haar ingevallen gezicht ziet vreselijk bleek. “Goed hoor.”, zeg ik geruststellend. Geef haar een voorzichtige kus en een lief kneepje in haar hand. “Ga maar lekker slapen. Dag lieverd”, zeg ik zachtjes, “tot gauw!”


vrijdag 11 november 2016

Koud… en breien voor gevorderden!!

Oh, wat vind ik dat heerlijk, die kou en dat winterse gevoel van de afgelopen dagen!
Mijn eerste blik gaat ’s morgens vroeg naar de thermometer die naast de achterdeur hangt.

Nadat ik de afgelopen maanden al het buitenschilderwerk voor mijn rekening had genomen
(tuindeuren, keukenkozijnen en –deuren en de achtergevel…yeahhh!!!)


vond ik het ook hoog tijd om het kapotte thermometertje wat daar hing, te vervangen.
6°C  stond er vanmorgen ;o)
Héérlijk!


Maar ook de regen, die af en toe gigantisch tegen de ramen klettert
en die magistraal wordt afgewisseld door de prachtige zon,
maakt mij deze tijd van het jaar blij!


Ik trotseer de elementen met een dagelijks rondje over het strand,
waar het nu meestal héél stil is.


Het houtkacheltje brandt inmiddels ook elke dag,
zodra we de deur niet meer uit hoeven, gaat-ie aan ;)
De Stuurman werd weer Houthakker
en is momenteel druk aan het sjouwen met karren en zakken vol hout.


Al onze voorraad zelf gezaagd en gekloofd hout ligt opgeslagen
op het erf van zijn moedertje.
Zij heeft een heerlijk plekje in de polder, waar zoveel ruimte is
dat die tien kuub hout van ons niet eens opvalt ;o)

Maar goed, terug naar de kou ;o)
Al een poos was ik bezig aan een vissersbaret.


Een mutsje dat zou passen bij mijn vissersvest.
Het heeft een prachtig Schots kabelmotief.


De kabeltjes worden op een voor mij nieuwe manier gebreid
en dat wilde ik graag leren...
Zeg maar gerust 'breien voor gevorderden' ;o)

Je breit een afwisselend een Right Twist, een Left Twist en ook af en toe
een Right Twist Decrease.
Het was in het begin écht puzzelen!
Een Nederlandse vertaling kon ik zo gauw niet vinden
maar gelukkig boden (zoals vaker!) Riet en YouTube uitkomt!


En nu, nu is mijn baretje af J
Ik ben trots op het resultaat en vind hem leuk!
Het oefenen van de nieuwe steken was leerzaam
en tijdens het laatste stukje echt prutsen:
tot wel drie keer heb ik het puntje over moeten doen!


Maar… hoe leuk-ie ook is geworden, er is één probleem…
…het baretje is het kort ;o)

Riet zei het al, zij zag het meteen.
En dat terwijl ik toch keurig het patroon gevolgd heb!
Het stukje met het blokjesmotief had veel langer gemoeten.

Het is nu een dopmutsje geworden, haha!
Zo’n eikeldopje ;o)


Niemand wil hem dragen;
de houthakker niet, de Jongste niet
en ikzelf ook eigenlijk niet, hahaha!

Tja.. komt tijd komt raad.
Misschien een extra stukje aan het boord breien?
Ik ga er nog eens over denken ;o)


Onder het genot van een stukje appel-herfsttaart!
Want dat hoort er op een dag als vandaag hélemaal bij J