zaterdag 31 december 2016

Gelukkig Nieuwjaar!

Ohhhh...
de laatste dag van dit jaar alweer!
Wat gaat het snel ;o)

Hier in Villa Zeezicht heb ik daarnet laatste hand gelegd
aan het bakken van een paar schalen vol heerlijke oliebollen.


De Top 2000 op de achtergrond.. houtkacheltje aan..
De poesjes liggen nog steeds voor pampus
en de Stuurman was back-up 
voor die laatste, vergeten boodschapjes ;o)


De champagne gaat de koelkast in
en het Slabberjanspel ligt klaar..


Daaaag 2016…



Welkom 2017!

woensdag 21 december 2016

Tradities

“Och kind”, verzucht mijn Moeke, “Jouw Oma Netty, díe kon pas koken! Voor Kerst was ze dágen in de weer! Ik herinner me nog die keer dat ik thuis kwam van het schaatsen, het was in de strenge winter van ’63. Héél de tafel stond vól met de meest heerlijke dingen.. En weet je wat ik zei? Dat ik liever een boterham met ouwe kaas wilde..”
Haar blik is naar binnen gericht. “Ja”, zegt ze zacht, “Wat erg he! Wat was ik brutaal op die leeftijd..”

Lekker en vooral uitgebreid koken heeft mijn Moeke dus van geen vreemde. Al kon ze er aan het begin van haar huwelijk nog niet veel van. Oma Netty is niet echt in de gelegenheid geweest om haar veel te leren; een opstandige puber en een niet zo flexibele moeder is niet echt geslaagde combinatie… Lekker en uitgebreid koken leerde mijn Moeke met vallen en opstaan tijdens haar huwelijk.



Ze bleek een natuurtalent. Het zat vast in de genen ;o) Er is weinig tot niets, dat ze níet kan koken, bakken of braden. Ze werd een heuse keukenprinses, die er vooral een groot genot in schenkt om anderen te verwennen met lekker, zelfgemaakt eten. Een groot aantal van haar recepten worden hier in Villa Zeezicht dan ook regelmatig en met veel plezier gemaakt én gegeten!


Aan de vooravond voor Kerstmis maak ik lijstjes. Wat we gaan eten, en (vooral belangrijk in verband met de tijdsplanning) wat ik dit jaar ga bakken. Kerstmis zonder Moeke’s zelfgemaakte Christmascake bijvoorbeeld is écht ondenkbaar! Maar… nu ik momenteel vier dagen per week aan het werk ben, is er maar één vrije dag waarop ik alles kan voor bereiden en maken!


Ik sta voor een lastige keus: op eerste kerstdag namelijk gaan we ’s middags koffie drinken en borrelen bij Moeke. En ik weet nú al dat ze haar uiterste best gedaan zal hebben op die overheerlijke Christmascake en de nodige borrelhapjes. Óvervol zullen we haar huisje verlaten. Om daarna te gaan genieten van een lekker en bescheiden Kerstdiner in onze eigen Villa.
Dus.. we zullen vast niet heel erg veel honger hebben, als we die dag thuis komen ;o)


Ga ik daarom op mijn enige vrije dag als de blíksem aan de slag om zelf ook de Chrismascake te bakken? Plus het voorbereiden van een ingewikkelde Toet - die we die avond van de eerste Kerstdag waarschijnlijk niet eens óp kunnen, omdat het allemaal toch wat te veel is? Hhhmmmm…!


Ik denk aan vroeger, hoe het was met Kerst. Die mooie kerstmomenten, waarvan de Christmascake altijd één van de hoogtepunten was. Ik zie de opa’s en oma’s voor me, waar we altijd Kerst gingen vieren, en die er nu niet meer zijn…


Tradities zijn kostbaar. Ze verbinden mensen en families met elkaar. Maar: tradities mogen niet star worden, ze mogen soms ook veranderen en meebewegen met de tijd. Hoezeer je ook verlangt naar, of vasthoud aan ‘dat wat altijd zo was’, het is goed om er soms met een frisse blik naar te kijken. Neem mee, dat wat goed en mooi, maar creëer ook nieuwe tradities als de tijd er rijp voor is.


Soms ontstaan nieuwe tradities gewoon vanzelf: onze Engelse schoonzus bracht Britse Kerst-gebruiken mee waar wij eerst vreselijk om moesten grinniken, maar die inmiddels aardig ingeburgerd zijn ;o)


Bij deze besluit ik om ‘onze’ Christmascake vanavond nog te gaan bakken. Ook al komt hij waarschijnlijk in geen dagen op ;o) En ook al heb ik er eigenlijk helemaal geen tijd voor! Maar gewoon, omdat ik deze traditie graag wil behouden! En omdat door deze cake mijn Moeke, en vooral Oma Netty, eventjes heel dicht bij me zijn..  

NAMASTÉ

zondag 18 december 2016

Beweging

Álles is momenteel in beweging,
vraagt aandacht,
of beslissingen!


Zowel de Oudste, als de Jongste
is druk bezig met het maken van nieuwe stappen.
Vol vertrouwen maken ze plannen
om hun toekomst vaster vorm te geven.


De Oudste heeft afgelopen vrijdag zijn allereerste werkcontract getekend!
J
Hij gaat aan de slag bij een klein, jong bedrijf vol ‘Willie-Wortels’.


Tot onze grote verbazing komt de Jongste
ook ineens met studeerplannen aanzetten!
Eerst wil ze een grote reis door Amerika gaan maken
- daar werkt ze nu knoerthard voor -
en na daarna (ergens in den lande) een studie beginnen.


We denken met ze mee, geven advies en…
zijn stilletjes super trots op hen ;o)


Roep ik aan de ene kant regelmatig, hóe blij ik zal zijn
als onze kroost eindelijk de deur uit zal gaan
- vooral omdat ik merk dat het voor hen zelf
écht de hoogste tijd is om op eigen benen te gaan staan -
aan de andere kant moet mijn moederhart er niet aan denken
dat ze  werkelijk ons huis zullen gaan verlaten!


Hoezo last van ‘toekomstig-lege-nest-syndroom’ ;o)


Gelukkig nemen ze beiden ruimschoots de tijd.
Zoals het er naar uit ziet
(en er kan natuurlijk nog vreselijk veel veranderen)
zullen eventuele verhuizingen
pas rond de komende zomervakantie gaan plaatsvinden.


Gelukkig!

Genoeg tijd dus,
om langzaam aan het idee te wennen ;o)


Om nog te genieten van hun gezellige aanwezigheid,
hun vele bijzondere vrienden en vriendinnen
- die regelmatig blijven mee-eten -
Hun jeugdig idealisme,
hun vrolijkheid, openheid,
hun vernieuwende blik op onze wereld en maatschappij
en voorál hun vertrouwen in de toekomst J!

Fijne vierde Advent allemaal!


zondag 11 december 2016

Heb zin in…Kerst!

Oh, ik heb zo’n zin in Kerst!

In… sneeuw (zien jullie het?? J)

En vooral in winter!!

Gisteren ben ik heerlijk bezig geweest
om wat kerstsfeer in onze Villa te brengen.
Alle schelpen gingen er uit
en wat bescheiden kerstprulletjes kwamen erin…

Geurende bolletjes,
wat speelse hangertjes boven de eettafel..
M'n favoriete kransjes op de grijze kast,
en een gehaakte deken die helemaal bij een winterse sfeer past!








Niet te veel hoor, want onze villa is nog steeds niet spontaan groter geworden ;o)

Vond ik vorig jaar nog, dat er geen kerstboom in de woonkamer paste,
dit jaar heb ik nét zo lang gerommeld en gesjouwd
totdat er toch plekje ontstond voor een bescheiden boompje.
Helemaal blij!!






Ik vind het heerlijk om alle kerstballen weer uit te kunnen pakken
en op te mogen hangen!
De meeste ballen hebben toch een verhaal ;o)
Bij jullie ook?

Hoe de poezen dit alles vinden?


Haha, Lily ging al meteen op onderzoek uit.
Ze probeerde met haar pootje voorzichtig zo’n rare kerstbal aan te raken…
… dat wordt nog spannend de komende tijd!


Nino had andere prioriteiten.
Een poosje geleden was ik begonnen aan de opzet van een polswarmertje.
Op heel dunne naaldjes en met heel dunne wol.
Een patroontje met ajourblaadjes moest het gaan worden.
Het lukte niet meteen naar m’n zin, dus had ik het maar even weggelegd.

Nu mijn wolmand - plus breisels - van hun vaste plekje kwamen
(vanwege die kerstboom!)
ontdekte Nino ineens zijn prooi en.. greep zijn kans!
Met een grote sprong sleurde hij het polswarmertje uit de mand,
nam het in zijn bek
en sleurde het (met naalden en al) zo heel de kamer door!


Hmmm. Er bleef echt niet veel van over.
En Nino was ook nog eens diep beledigd, toen ik achter hem aan rende
om zijn eigenste gevangen breiwerkje af te pakken ;o)

We weten het... hij is nou eenmaal dól op wol.
Het zal vast niet de laatste keer zijn dat hij 
een wolletje te grazen neemt ;o)

Dag lieverds,
 allemaal een heel fijne 3e Adventszondag en

PLUK vooral DEZE STRALENDE DAG!!
J

zondag 4 december 2016

Therapeutische col

“Voor Sentien ben ik op zoek naar zo’n stoere, witte col”, zegt mijn tante.
 “Ik heb haar 'getrokken' met Sinterklaas.
Ze wil zo’n soort col, die ze bij de Hema hebben.
Maar ja, die vind ik zo… niks..
..zo nep!”

“Brei jij nog?”, vraagt ze dan met een vragende blik...

“Ja hoor”, grijns ik.  “Altijd!”

In die rare dagen rond het overlijden van mijn schoonma
komt er echt helemaal niks uit mijn handen.
Ik loop maar een beetje te niksen.
Kom nergens toe.
Wil eigenlijk ook niks.
Eigenlijk zijn we allemaal gewoon doodmoe.
 Van de emoties, het regelwerk,
de intensiteit van het leven en van de dood.

Dus… lijkt zo’n col me een heerlijke afleiding ;)


Op donderdag zoeken we geschikte wol uit bij Jeanet
en bedenken hoe de col ongeveer moet worden.
Op internet zie ik een leuke steek.


En terwijl tante thuis zwoegt en zweet op de nodige surprises en gedichten
app ik haar verschillende col-opties door.

“Oh ja, kun je hem misschien zondag af hebben?” vraagt Tante nog…
 ;o)


Mijn handen breien op de automatische piloot…
Naalden 10, dus dat schiet snel op.


Steek na steek wordt mijn onrust minder
en de col langer..


Op donderdagavond zit ik al op 1 meter breiwerk.


En vrijdagmiddag?
Dan is de col gewoon helemaal af!

Ik vergeet natuurlijk weer helemaal
om er weer een leuke foto te maken.
Om de hals van onze Jongste bijvoorbeeld ;o)

Dus moeten jullie het maar met deze smartphone foto doen!


Zaterdagochtend fiets ik al vroeg naar de boerderij van mijn tante
om haar de col te brengen,
en gezellig aan te schuiven aan de koffietafel.

Wat is de polder schitterend mooi 
met al die de vorst en nevel!!!




De col is helemaal klaar,

m’n tante helemaal blij,

en ik?

Ik ben weer helemaal‘geland’!