vrijdag 20 oktober 2017

Droom-sjaal

Deze zomer zijn we heel onverwachts toch twee weekjes met vakantie geweest.
En dat terwijl we eerder hadden bedacht om niets te ondernemen.
We hadden het (té) druk met werk, het leven was rommelig
en ‘weggaan’ stond me niet aan:
ik wilde rust!!!

Totdat de Stuurman bedacht dat we tussen de verjaardag van onze Oudste
en een gepland familiefeest in, zomaar twee weken ‘niets’ hadden..
en we daarom best nog even konden gaan kamperen!

Ik moest even aan wennen aan het idee maar was er vervolgens toch snel voor te porren!
Binnen twee dagen was alles geregeld en ingepakt.

Natuurlijk mocht ook een breiwerkje in de vakantiemand niet ontbreken.

En daar, op dezelfde camping als vorig jaar, heb ik voor ons tentje en bij de rivier
twee weken lang ’s avonds héérlijk zitten breien!

Het werd een Drôme van een sjaal ;o)

De tinten van de Noro wol waren exact dezelfde als de keien in de rivier.
Zo viel ‘alles’ op z’n plek… en móest het gewoon zo zijn!!









Rest alleen nog één probleempje ;o)

Ik móet nog ‘even’ terug naar de Drome…
Om nieuwe foto’s te nemen.. 
daar, op die magische plek aan de oever van het water!

Mijn droomsjaal is af J


Y STEFANIE

dinsdag 17 oktober 2017

Als - Dan…

Kennen jullie dat?
Het Als-Dan.. verhaal?

Het kwam allemaal doordat ons bad lek was. Al 5 jaar.
Het bad waar we ook in douchen. Al 25 jaar ;o)

Een douche moest er komen, dat was duidelijk.
Dat bad kon er wel uit, dat gebruikte - behalve de Jongste - toch niemand.
Omdat we al jaren aan het uitstellen waren
 wist ik precies hoe hij zou moeten gaan worden, onze nieuwe badkamer!

Alleen de financiën waren nog even ‘een dingetje’..
nieuwe badkamers geven ze écht niet weg!
Daarom bedachten we een compromis:
de hoek waar het bad zat zou helemaal nieuw worden,
de rest zouden we laten zoals het was, en dan netjes opknappen.

Afgelopen maand ging het dan EIN-DE-LIJK gebeuren!!
De aannemer, tegelzetter, sanitairmannen en-ga-zo-maar-door
bevolkten in rap tempo en wisselende getale vrolijk onze Villa!




Over de tegels waren we het snel eens. Binnen een dag gepiept.
De Stuurman zijn grote muurtegel, ik mijn (al heel lang gewenste) Portugese vloertegel J



Maar.. en nu komt het ‘Als –Dan’ verhaal…

ALS ze die nieuwe tegels zouden komen plakken
DAN kon ik beter eerst het plafond schilderden
en dan moesten raam en deurpost ook meteen gedaan worden,
omdat m’n schilderwerk anders op die nieuwe tegels kon komen..


ALS ik de zwarte bestaande tegelrand grijs wou schilderen
DAN moest dat precies gebeuren wanneer er geen werklui over de vloer waren..


ALS ik het plafond van de badkamer schilderde,
DAN was het slim om ook meteen het plafond van de overloop mee te nemen…
Maar DAN moest wel eerst de vlizotrap afgetimmerd en gelakt worden
(die al 2 jaar kaal en onafgemaakt in dat plafond hing..)

ALS de deur van de badkamer er toch uit moest,
(anders konden de werkmannen er niet goed langs op dat kleine overloopje van ons)
DAN kon ik meteen die deur nou wel eens helemaal kaal afkrabben,
 (in plaats van elke zomer een klein stukje van de verf te verwijderen ;o))


Nou, jullie begrijpen het waarschijnlijk wel.. 
en zo kan ik nog wel even doorgaan!

Van het één rol je in het ander, en zo komt het dat ik al wéken dagelijks druk aan het klussen ben!!
Schilderen, timmeren, kitten, afwerken.. ik draai er mijn hand niet meer voor om!!

[En dan heb ik het nog niet eens over de tijd en energie die je kwijt bent met het zoeken naar een nieuwe spiegel; wcrolhouder; lampen voor badkamer en overloop; plank en steuntjes voor boven de wastafel; deurkrukken; kastje voor alle-zooi-die-normaal-op-de-wasmachine-en-droger-staat maar die nu ergens anders gestald moet worden omdat die twee op elkaar komen te staan, toiletkastje en..
ga zo maar door ;o)]

Maar.. MOOOOOI dat we het vinden!!



Inmiddels staan de meeste spullen weer op hun plek en is alle zooi afgevoerd.

Nog wat laatste klussen waarvoor de Stuurmans kracht en handigheid vereist is,
zoals het ophangen van de grote spiegel, de droger op de wasmachine plaatsen
en het timmeren van een koofje voor de leidingen van het nieuwe toiletje.
Die doen we zodra hij weer thuis is van boord.

Ondertussen ga ik gestaag door met schilderen, aftimmeren en inrichten.
Ik vind hééérlijk, om onze Villa zo’n boost te geven!
Het is allemaal precies geworden zoals ik had bedacht, 
en: vóóral helemaal in onze stijl!

Ik geniet van het mooi maken en… ben vooral héél dankbaar dat het ‘kan’!!

Y Stefanie

zaterdag 14 oktober 2017

Blije dag!

Ze zit schuin tegenover me op het terras.
Omdat de zon recht in mijn gezicht schijnt, kan ik haar niet goed zien.
“Wat zit jíj te genieten!”, spreekt ze me spontaan aan! “Heerlijk hé, deze stralende zon!”


Zo raken we aan de praat. Ze is hier met haar familie, een bescheiden groep mensen van alle leeftijden. Als ze even later naast me aanschuift - om de laatste zonnestralen op het terras te kunnen pakken – komt haar hele ‘cluppie’ daardoor toevalligerwijs op een rijtje te zitten.
Ik bied vrolijk aan om een foto van het hele stel te maken.


Ik vertel haar dat ik eventjes gevlucht ben van alle verbouwingschaos thuis.
Wandelschoenen aan, rugzakje om, nordic stokken mee en hups de duinen in.
Dat ik zo heerlijk gelopen heb op deze zomerse herfstdag,
en dat het alweer zo lang geleden was dat ik hier was.
En dat ik altijd, als ik in dit gebied gewandeld heb,
hier, op dít terras, mezelf trakteer op een cappuccino.. 
Omdat ze hier de allerlekkerste cappuccino hebben van het hele eiland!


We vinden het zo samen, deze onbekende en ik, een Blije Dag.
Eentje om alles uit te halen, een dag die voelt als een onverwacht cadeautje.
“Ik zie, dat jij dat kúnt..” zegt ze, “gewoon genieten in je eentje.”


Zíj vertelt dat ze op haar twee vrije dagen per week ook liefst gaat lopen.
Dat ze een heupoperatie achter de rug heeft, en nu moet revalideren.
Dat ze niet kan wachten om weer op pad te gaan.
En die stokken, daar wil ze ook mee gaan oefenen!
En dat ze het zo fijn vindt om hier terug te zijn op ‘haar’ eiland,
omdat ze hier oorspronkelijk vandaan komt.


Maar ook of het nog wel kan, alleen wandelen door de natuur.
Na Anne, zegt ze…
We zijn stil. Hebben beiden een dochter van begin twintig...



Of je de angst moet laten regeren, of dat we vertrouwen moeten blijven houden.
Over luisteren naar je intuitie.
En dat allemaal zómaar spontaan, in een klein half uur tijd.

We nemen afscheid als vriendinnen.
Ik gesp mijn rugzakje om en stokken weer vast, en loop terug naar de auto.
Wat een bijzondere ontmoeting was dit!

Ik weet niet eens haar naam.


Y STEFANIE

zondag 25 juni 2017

Blaadjessjaal

Jaja.. ik weet het!
Ik had écht een Zomerpauze genomen… ;o)

Maar… toch ben ik weer even in Blogland.
Want ik ben zóó trots op mijn Blaadjessjaal
die eindelijk af is J

Die sjaal waar ik in het begin zo ongelofelijk mee gemodderd heb..
Met een patroon wat niet te volgen bleek
voor de gemiddelde breister..
Maar waar ik dankzij de hulp van Hanneke uit Hengelo
en later van breivriendin Riet
gelukkig toch uit kwam!

En nee, één foto is in dit geval niet genoeg ;o)







Het was een geweldig leuke uitdaging om deze ajoursjaal te breien!
Ben vooral ook blij met de keuze van de wol en de kleur:
Rowan Felted Twee Aran
(50% merino wol, 25% alpaca en 25% viscose)


Het maakt de sjaal wollig, stoer en behaaglijk,
en.. met die franjes eraan 
in mijn ogen een echte ‘hippiesjaal’ ;o)


Dááág allemaal!

(En.. als het weer zo blijft zoals het nu is..
..misschien tot snel!)

Lieve groetjes vanuit Villa Zeezicht!

donderdag 1 juni 2017

Zomer pauze…

De zomer roept voluit,
en lokt ons naar buiten!

Geen weer om achter de computer te zitten.. toch?!

Gewoon genieten van elk vrij moment:
in de tuin van onze villa..
op ons eiland,
en natúúrlijk op het strand ;o)!!

Daarom gaat Villa Zeezicht éven een poosje dicht.
En neem ik een welverdiende
‘summer break’
;o)

Tot.. later!!


woensdag 10 mei 2017

De woeste hoogten

Wow, daar loop ik dan..
zomaar, ergens in de wildernis van Bodmin Moor.
Ik ben gedropt, in m’n eentje,
en mag mezelf een hele dag lang 
een weg banen
over het ruige, wilde en winderige landschap van ‘the moors’.

Geen bereik, alleen een klein kaartje
om me de weg te wijzen.
En nee.. een pad of bewegwijzering is hier ook niet ;o)

Ik voel oeroude krachten en
dompel me onder in een mysterieus landschap.
De eeuwige wind blaast eindeloos om me heen..
Wilde schapen en pony’s zijn hier het enige gezelschap.

‘To wander’ over de woeste hoogten,
 zo helemaal alleen,
is een ervaring die met geen pen te beschrijven valt..

Uiteindelijk, 
als ik na een dag vol intens beleven
neerstrijk in een kleine pub in een onooglijk gehucht,
en mezelf tegoed doe aan een welverdiende ‘Cornish tea’..

is in mij een eeuwig verlangen naar the moors geboren!


maandag 8 mei 2017

Bluebells

A fairytale in blue..
dat kan alleen in Cornwall!

In een warme lentezon wandelen we
door frisgroene bossen
naar Lanhydrock,
omgeven door een eín-de-loze blauwe waas.

Elke stap nodigt uit tot het maken van een foto.
Opschieten doen we dan ook niet echt ;o)
Maar.. wat geeft het?

De natuur op z’n mooist en alle tijd van de wereld
om bij te kletsen met lieve familie die we veel te lang niet zagen...

Als je dan de dag niet plukt... J!



zaterdag 6 mei 2017

Requiem

Donderdagavond traden we op,
mijn grote nieuwe koor en ik!
Een onbekend requiem zongen we,
van Karl Jenkins.

Het práchtige orkest en de buitengewone harpiste
zorgden voor kippenvelmomenten.
Zij vormden een warm bad
waarin de muziek en onze zang zich met elkaar konden verbinden
en méér dan een eenheid werd.

Eigenlijk kun je zoiets helemaal niet in woorden vatten..

Nog zindert en zoemt in elke porie en cel van mijn lijf
deze schitterende muziek rond..

Wát een cadeau om mee te mogen maken!


Even meegenieten?


donderdag 4 mei 2017

Dodenherdenking

Voor allen die vielen tijdens de verschrikkingen van de oorlog
en nooit wederkeerden...

Voor mijn oud-tantes, hun mannen en kinderen
die jammerlijk verdronken in een ingestorte molen
die vol zeewater stroomde.
Waar ze dachten veilig te zijn.

Voor hen die ondraaglijk leden,
en de trauma’s nog altijd met zich meedragen...

Voor mijn stief-opa die
de Jappenkampen en de
ontberingen van de Burma spoorlijn overleefde,
en die zoveel honger had geleden
dat hij daarna altijd iets te eten meenam als aardigheidje
en nooit bloemen.

Voor mijn grootouders,
die moesten vluchten voor oorlogsgeweld en water
en die op zoek naar een veilige plek
met hun kleine kindjes door een bos trokken
wat beschoten werd vanaf de zee.

Voor allen
die nog altijd gemist worden.


woensdag 3 mei 2017

Lace

Mei.. lievelingsmaand!
Maand dat de ‘toeters’ weer bloeien.
Teer wit kantwerk verzacht de ruwe randen van ons bestaan.

Eindeloos mooi en telkens weer een feest..
zelfs in de milde lenteregen.

En ja.. ik waag de sprong in het diepe!
Al blijf ik het écht spannend vinden..

ik ga het DOEN!!


dinsdag 2 mei 2017

Springen

Nooit eerder heb ik zó gevoeld wat een bergen energie het kost
om beslissingen te nemen…
Dóódmoe ben ik van eindeloos wikken en wegen!

Mijn hondenbaantje is me méér dan te zwaar.
En nu wordt me ergens anders 
een nieuwe uitdaging aangeboden.. een heel leuke!
Maar eentje die níks aan zekerheid biedt..

Zal ik wel? Zal ik niet?
Durf ik? 
Of.. moet ik het strategisch slimmer aanpakken?

Durf ik te springen?


zondag 30 april 2017

Weefjes

Op een piepklein raampje leer ik diagonaal weven.
In een huis vol creatieve en gezellige lieverds.
Het lijkt zooo simpel.. ;o)

Ik verweef me met m’n bijzondere wolvriendinnen,
die mij scherp houden en uitdagen.
En die me vandaag iets nieuws leren!

Te vaak en te lang alweer 
val ik terug op gewoonte en voorkeur..

Als een kind zo blij J!


donderdag 20 april 2017

Voorbode

Het is lekker zonnig, maar blijft heel erg koud…
In het kasje is het heerlijk warm!

Wat zaaien, verspenen, wateren…
En voorál een beetje met m’n handen door de rulle aarde wroeten.
Zomaar.
Ontspannen in optima forma.

Pietepeuterige zaailingen schieten de grond uit,
Voorbode van verse erwtjes.
Hhhmmmmm!


dinsdag 18 april 2017

Niet echt Pasen

Wel vrij, maar niet echt Pasen in onze Villa dit jaar.

Precies dat weekend trokken we voor de allerlaatste keer
de deur van Schoonma’s huis achter ons dicht.

Schoonzus knipte takken af van de magnolia op het erf.

Voor thuis.

Een liefdevol aandenken aan een voorbije tijd.


maandag 17 april 2017

Avondlicht

Een lieve vriendin pikt me op na het avondeten.
Hup, zegt ze, mee!
We gaan samen even lekker over het strand!

De ondergaande zon maakt de wereld zacht,
de zilte zeelucht omhult ons.
Even een moment van ontspanning, genieten en delen.

Héérlijk!


N.B. Voorlopig in Villa Zeezicht 2.0 korte teksten met 1 foto. Totdat er weer ruimte is voor ‘meer’..!

dinsdag 28 maart 2017

Beetje stil

Het blijft een beetje stil hier, op mijn blog. De afgelopen tijd kom ik écht nergens aan toe. Het is werken, werken en werken wat de klok slaat. Met af en toe een vrije dag. Om jullie gerust te stellen; ik werk niet zo veel, omdat ik ga scheiden hoor! Blijkbaar zijn er lieverds die dat denken. Nee, de Stuurman en ik zijn nog steeds heel erg gelukkig met elkaar!


Het is alleen, dat er een nogal forse crisis in de scheepvaart is. Héél veel bootjes liggen stil. En heel veel Stuurmannen azen op hetzelfde, weinige werk. Waardoor míjn Stuurman de afgelopen maanden vaker Houthakker was dan Stuurman. Enne..‘no zee, no pay’.


Gelukkig heeft de Stuurman sinds deze week weer een ‘sleep’ te pakken! Jippie! ’t Is wel weer even vreemd dat hij nu weer weg is, na zoveel maanden thuis ;o) Maar het is natuurlijk ongelofelijk fijn dat hij voorlopig weer in zijn échte beroep aan de slag kan! J


Zo is het leven. Van zonneschijn naar regen. En dan schijnt ineens ook vanzelf weer zon ;o) Het kan zó maar allemaal veranderen, ook bij ons, mensen… écht, het hoort er allemaal bij.


Leerzaam is het ook, weet je. Bezuinigen, nog veel meer bezuinigen, en je steeds afvragen wat je nou werkelijk écht nodig hebt.. en wat er nou werkelijk écht belangrijk is in het leven...


De conclusie? Dankbaarheid overheerst. Voor liefde, voor gezondheid, en dat we samen kunnen zijn. Dankbaarheid voor vrijheid, en voor je eigen stek. Dankbaarheid voor wat we wél hebben. En opvallend veel minder belang hechten aan wat de buitenwereld vindt dat ‘hoort’.


Vanzelfsprekendheid maakte plaats voor bewustwording. Een wijze les ;o)

De komende paar maanden kan ik het wat rustiger aan doen op m’n werk. Vanwege die ‘sleep’! Al zal ik dan wel dit dagelijkse uitzicht missen, als ik uit mijn werk kom rijden.. en waarvan ik elke dag op dezelfde plek een foto heb genomen!

Wie weet, tot gauw weer!!

Enne..
  PLUK ZOALS ALTIJD DE DAG!


zondag 5 maart 2017

Vleugjes voorjaar!

Als je héél goed ruikt, snuffelt en voelt
merk je steeds meer vleugjes voorjaar!
En.. wat verlang ik er ongelofelijk naar!!
Heb het inmiddels hélemaal gehad met die koude en natte toestanden!!




Dat komt vast mede door de vele uren van mijn ‘hondenbaantje’.
Echt een noodzakelijk kwaad, dat baantje,
maar toch..
wat leer ik er ongelófelijk veel van!

Wat denk je van doorzetten,
m’n grenzen beschermen…
of m´n eigenwaarde vasthouden,
ook zo’n goeie.
Optimistisch blijven en blijven lachen.. dat leer ik daar allemaal,
bij dat grote vakantiepark.

En, zolang mijn droombaan een droom blijft
ben ik - ondanks alles - trots op wat ik in de tussentijd doe!
Want.. het is niet moeilijk om gelukkig en positief te zijn als alles mee zit.. toch?

‘Life is not waiting for the sun to come,
but learning how to dance in the rain!’
;o)




Zodra het eventjes kan
maak ik een klein gaatje in de agenda
 en ga ik naar buiten.
De drang om te ruiken, snuffelen en voelen
hóe ver die lente nou eigenlijk is, is zóó groot..!!

De eerste lentebloeiers showen uitbundig hun tere bloempjes...
Wat een feest J!!




Maar ook bij de - op het eerste oog - kale takken zie je het leven terugkeren;
als je goed kijkt zijn er overal al uitbottende knopjes en blaadjes!




De poesjes maak je niet blijer
dan gezellig samen met ze te gaan ‘buiten-snuffelen’.
Telkens als ík naar buiten ga,
willen ze met me mee ;o)



En omdat het mij bij lange na niet snel genoeg gaat met de lente
gooi ik onze Villa ook nog eens
vol met takken, bloemen en lentebolletjes ;o)




Ha.. laat maar komen, dat voorjaar!

Wat een fijne tijd is dit:
de tijd van hoopvolle verwachting
op zon, warmte en nieuw leven!

Fijne zondag allemaal
en vergeet het niet, hè:

PLUK DE DAG!